Chapter Title : സ്നേഹംമയം [kamukan]

ഞാനൊരു ലോഡ്ജിലേക്ക് യാത്രയായി അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ പലരും മറ്റേ കണ്ണുകൊണ്ട് ഞങ്ങളെ നോക്കി. അതൊന്നും ഗൗനിക്കാതെ രജിസ്റ്ററിൽ അഡ്രസ്സും എഴുതി താക്കോൽ വാങ്ങിച്ചു മേഖലയിലേക്ക് ചെന്നു. അവിടെ എത്തിയിട്ടും പൊന്നു ഒന്നും സംസാരിക്കുന്നില്ല. അത്രനേരത്തെ വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ തന്നെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

എന്താ താൻ ഒന്നും മിണ്ടാത്തെ ഇരിക്കുന്നെ കഴിഞ്ഞതെല്ലാം കഴിഞ്ഞു അതെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെ കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ടും അവൾ ഒന്നും തന്നെ സംസാരിക്കുന്ന ഇല്ല. പിന്നെ ഒരു കരച്ചിലായിരുന്നു അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ് എന്നെ രക്ഷിച്ചതിന് ഒരുപാട് നന്ദി എന്ന് അവൾ പറഞ്ഞു എനിക്ക് ആകെ സ് സ്വന്തമായി ഉണ്ടായിരുന്നത് എന്റെ മാനം മാത്രമായിരുന്നു. അത് കൂടെ നശിച്ചിരുന്നു ഞാൻ മരിച്ചേനെ എന്നുപറഞ്ഞ് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എന്റെ ഹൃദയം എന്തെന്നില്ലാത്ത വേദനകൊണ്ട് നുറുങ്ങി.

ഞാൻ അവളോട് പറഞ്ഞു എനിക്ക് തന്നെ ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണെന്ന് അവളെ വിശ്വാസം ആകാതെ മുഖത്തേക്കു നോക്കി ലോകം മുഴുവനും അവളുടെ ശരീരത്തെ മാത്രമേ കിട്ടുള്ളൂ അവളുടെ മനസ്സ് കാണാൻ ആരും അന്നില്ലായിരുന്നു. അവർക്കൊന്നും തന്നെ മിണ്ടിയില്ല അവൾ പറഞ്ഞു തുടങ്ങി തന്റെ പതിനാറാം വയസ്സയിൽ തന്നെ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും മരിച്ചു പിന്നെ അകന്ന ബന്ധു വീട്ടിൽ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസം ഒരു വേലക്കാരി പോലെ അവൾ ജീവിച്ചു. അത് അതുകഴിഞ്ഞ് തന്റെ 26 മത്തെ വയസ്സിൽ അന്ന് കൈമൾ ഇന്റെ വീട്ടിൽ വരുന്നത്.

അവിടെ വന്നപ്പോൾ മുതൽ അയാളുടെ ഭാഗത്ത് ഇതിനൊക്കെ ഉണ്ടായ ഒരുപാട് ദുരഅനുവിഭവങ്ങൾ അവൾ പറയുന്നത് കേൾക്കുമ്പോൾ എന്റെ ചങ്കാണ് തകർന്നു. എന്തിനും ഏതിനും ഞാൻ ഒപ്പം ഉണ്ടാവുമെന്ന് ഞാൻ അവൾക്ക് നൽകി. അവളോട് ഉറങ്ങിക്കോളൂ ഞാൻ എന്തു പറഞ്ഞു നിലത്ത് പായ വിരിച്ചു കിടന്നു. അവൾ ഒത്തിരി നിർബന്ധിച്ചു കട്ടിലിൽ കിടക്കാൻ ഞാൻ പറഞ്ഞു താൻ അവിടെ കിടന്നു ഞാൻ ഈ പായയിൽ കിടന്നോളാം എന്ന്. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ കുളിച്ചൊരുങ്ങി നെറ്റിയിൽ ചന്ദനവും ആയി അവൾ എന്നെ വിളിച്ചു. ഒരു ദേവതയെ പോലെ ഉണ്ടായിരുന്നവയാൾ.

പിന്നെ ഞാൻ പോയി മുഖം കഴുകി വന്നു. അത് കഴിഞ്ഞ്