Chapter Title : സ്നേഹപൂർവ്വം ശാലിനി [M.D.V]

സ്‌ഥലത്തായിരുന്നു. ഞാനതെല്ലാം പെറുക്കിയെടുത്തു ബാത്‌റൂമിൽ കയറി ധരിച്ചു. ഒന്നും ശരിയായ രീതിയിലല്ല ധരിച്ചതെങ്കിലും എനിക്കെന്തോ എന്റെ പേടിയൊക്കെ മാറിയിരുന്നു. ഇതിൽ കൂടുതൽ ഒന്നും ഒരു പെണ്ണിനും സംഭവിക്കാതിരിക്കട്ടെ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അശ്വിന്റെയൊപ്പം നടന്നു. കാലുകൾ ഓരോന്നും എടുത്തു വെക്കുമ്പോ കണ്ണുകൾ നീറുന്നവിധം യോനിയിടുക്കിൽ പൊള്ളുന്ന വേദന. അശ്വിൻ ആദ്യം നടന്നു ഞാൻ പിറകെയും.

വീടെത്തിയപ്പോഴും അവനൊന്നും സംസാരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവന്റെ ശീരരവും മനസും നുറുങ്ങിയ വേദന ഞാനും മനസിലാക്കി. അവൻ എന്നോട് ഒന്നും ചോദിയ്ക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല ശെരിയാണ്. ഞാനതിൽ അസാധാരമായി ഒന്നും കണ്ടതുമില്ല. പക്ഷെ എനിക്ക് രാത്രിയോ പകലോ ഇരുട്ടോ വെളിച്ചമോ ചൂടോ തണുപ്പോ ഒന്നും ഒന്നും അറിയാത്ത അവസ്‌ഥയിലേക്ക് ഞാൻ പയ്യെ പയ്യെ കടക്കുന്നത് മനസിലാക്കി. എന്നെ സഹായിക്കാൻ മറ്റാരുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവുകൊണ്ട് സ്വയം എന്റെ മനസിനെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ പാടുപെടുമ്പോൾ ആ ഫലമെല്ലാം കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന എന്റെ മുഖം പിന്നോട്ടേക്കു തന്നെ വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒന്നൊര മണിക്കൂർ ഞാൻ ഷവറിൽ നനഞ്ഞു കൊണ്ട് വാവിട്ടു കരഞ്ഞു. അയാളുടെ ആ നശിച്ച മണം എന്റെ മേനിയിൽ നിന്നും പോകാനായി ഞാൻ സോപ്പ് പലവട്ടം എന്റെ മേനിയിൽ തേച്ചു.

ഞാൻ എത്രവട്ടം കുളിച്ചിട്ടും എനിക്ക് ആ അഴുക്ക് എന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും പോകുന്നപോലെ തോന്നിയില്ല. ഞാൻ ആകെ കളങ്കപ്പെട്ട പോലെ കണ്ണാടിയിൽ എന്നെ നോക്കി നിന്നു. അശ്വിൻ ബെഡിൽ തിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. അവന്റെ കാല്പാദങ്ങളിൽ പോലും ആ അസുരന്മാർ ഉപദ്രവിച്ചത് എനിക്ക് കാണാമായിരുന്നു, ഞാൻ മരുന്ന് വെക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അശ്വിൻ എന്നെ തടുത്തു. ഉറങ്ങാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ഒരിക്കലും