Chapter Title : സ്നേഹതീരം [Angel]

കാരണമുണ്ടാക്കി അകന്നപ്പോൾ ഓർത്തില്ല. വേരാഴങ്ങളിൽ ഇത്രമേൽ നീറുമെന്ന് ... ഇതിപ്പോ അകന്നകന്ന് ഒരു നിഴലായി പോലും കാണാത്തത്ര ദൂരെ... പക്ഷേ ഈ വേദനക്കും ഇന്നൊരു സുഖമുണ്ട്. എങ്കിലും ഒരു കുറ്റബോധം ഉണ്ടന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അതിഥീ... നിനക്ക് അർഹിച്ച ഹൃദയത്തിലെ ഭൂരിഭാഗവും ഞാൻ കയ്യേറിയിരുന്നു.. സ്സ്വെര്യ വിഹാരം നടത്തിയിരുന്നു.. പക്ഷേ ഇറങ്ങി വന്നപ്പോഴാണല്ലോ വേരു കണ്ടത്... മുറിവായി കാണും... നിറയെ സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു അവന്.. ഞാൻ മുറിവേൽപ്പിച്ചതു കൊണ്ട് മാത്രം ചിറകൊടിഞ്ഞവ.. നീ വേണം സ്നേഹം കൊണ്ട് മാറ്റിയെടുക്കാൻ. വിശ്വാസം നഷ്ടമായിരിക്കും അവന് എല്ലാരോടും.. സ്ത്രീ എന്നാൽ ഭംഗിയുള്ള നുണയാണെന്ന് കരുതി കാണും.. മാറ്റണം എല്ലാം മാറ്റി ജീവിതം നിറത്തോടു കൂടി തുടങ്ങണം.. ചിരിച്ച മുഖം എന്നും അങ്ങനെയാവണം... ചിരി !! നിറഞ്ഞ ചിരി ! മനസും മുഖവും നിറഞ്ഞ് ...

യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങുമ്പോഴും ആ മിഴിയിലെ പിടച്ചിൽ ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നു.. ചിരിച്ച് കൈ വീശി അകന്നകന്നു പോവുന്ന രണ്ട് പേർ.. വിഭജനത്തിനൊടുവിൽ ഒറ്റയായവൾ ഞാൻ.. ഇനി എനിക്കൊന്നു പെയ്യണം.. ഒരു കടലായി മാറണം ഇന്നു മാത്രം... അതിനു ശേഷം ഈ ആഴം ഉള്ളിലൊളിപ്പിക്കണം....

ഒരു ക്യാംപസ് മുഴുവൻ ആഘോഷിച്ച പ്രണയം... ഞാനും അവനും...! പ്രണയമായിരുന്നു ചിരിക്കുമ്പോൾ ചെറുതാവുന്ന ആ കണ്ണുകളോട്.. വാ തോരാതെ സംസാരിച്ചിരുന്ന വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ വാക്കുകളേക്കാൾ എനിക്കോർമ നിന്റെ കണ്ണുകളാണല്ലോ.. പിന്നെ എന്തേ എനിക്ക് ഒക്കെ വേണ്ടെന്നു തോന്നിയേ... കാരണങ്ങളില്ലാത്ത പ്രണയ നഷ്ടത്തിന്റെ വേദനക്കും പ്രത്യേക സുഖമാ.. ഒരുപാടൊരുപാട് അവൻ എന്നോട് കെഞ്ചിയിരുന്നല്ലോ പോവരുത് എന്നു പറഞ്ഞു കൊണ്ട്..!

ഇന്നും ചിലപ്പോൾ തോറ്റു പോവുന്ന സന്ദർഭങ്ങളിൽ വിജയഭേരി മുഴക്കാൻ ഞാനെന്റെ മനസിനോട് ആവശ്യപ്പെടാറ് ആ നിമിഷങ്ങളെ ഓർത്തു പിടിച്ച് കൊണ്ടാ...

അതെ... അവൻ അല്ല ഞാനാണല്ലോ തള്ളി കളഞ്ഞെ... എന്റെ ആദ്യത്തെ വിജയം.. ഞാൻ തിരസ്കരിച്ചവൻ.. ഞാൻ ചതിച്ചവൻ.. ഞാൻ ആയിരുന്നു ജയിച്ചവൾ.. നിന്നെ ജയിച്ചവൾ...

പക്ഷേ .......... തോറ്റു പോയ പോലെ തോന്നുന്നു... നീ അവളെ കൂട്ടി എന്റെ മുന്നിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ അപ്രതീക്ഷിതമായതല്ലെന്ന് വരുത്തി തീർക്കാൻ ഞാൻ പാടുപെട്ടിരുന്നു.. കണ്ണിലെ നിഴൽ നീ കാണാതെയിരിക്കാൻ മറ തേടി നടന്നിരുന്നു