Chapter Title : സുബൈദയുടെ അലങ്കാരം,ഹാജ്ജിക്ക് അഹങ്കാരം 1 [ പറവ 🍁]

സുബൈദയെ പിന്നിൽ നിന്ന് പൊതിഞ്ഞുപിടിച്ചു. അവളുടെ കഴുത്തിൽ ചൂടോടെ അമർത്തിമുത്തിക്കൊണ്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു:

"സുബൈദാ... ഇന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് പറമ്പിൽ വെച്ച് കുട്ടൻ നിന്നെ നോക്കിയത് എങ്ങനെയുണ്ടായിരുന്നു? നിന്റെ ഈ വശ്യമായ വടിവിൽ അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കിനിന്നപ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സ് എന്ത് പറഞ്ഞു?"

ഹാജിയുടെ വികാരഭരിതമായ ആ ചോദ്യവും കത്തുന്നുള്ള സ്പർശനവും കേട്ട് സുബൈദയുടെ ശ്വാസമൊന്ന് ഇടറി. താൻ ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ച വികാരങ്ങൾ ഭർത്താവ് തൊട്ടറിഞ്ഞുവെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.

"ഇക്ക എന്തൊക്കെയാ ഈ ചോദിക്കുന്നത്..." അവൾ നാണത്തോടെയും വിറയലോടെയും മുഖം തിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"സത്യം പറ സുബൈദാ..." ഹാജി അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കാതോരം മന്ത്രിച്ചു. "അവന്റെ ആർത്തിയുള്ള നോട്ടം തട്ടിയപ്പോൾ നിന്റെ ഉള്ളിലും ചൂട് പടർന്നില്ലേ?

നിന്റെ ഈ വശ്യത മുഴുവൻ അവൻ കൺകുളിർക്കെ കാണുന്നത് ഓർത്തപ്പോൾ നിനക്കും ലഹരി തോന്നിയില്ലേ?"

ഹാജിയുടെ വാക്കുകൾ ആ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചു. അത്രയും കാലം ഉള്ളിലൊളിപ്പിച്ച രഹസ്യ വികാരങ്ങൾ പുറത്തുവന്നപ്പോൾ സുബൈദയുടെ മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങി. അവൾ ഹാജിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചരിഞ്ഞു.

"ഇക്ക ..." അവളുടെ ഒച്ച തടഞ്ഞു. "അവൻ... അവൻ എന്നെ വല്ലാതെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു... എനിക്ക്... എനിക്ക് വല്ലാതെ പേടിയും വികാരവും വന്നു..."

അവളുടെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ ഹാജിയുടെ ഉള്ളിലെ കാമത്തെയും കക്കോൾഡ് ചിന്തകളെയും മുൻപെങ്ങുമില്ലാത്തവിധം ഉച്ചസ്ഥായിയിലെത്തിച്ചു...

പിറ്റേന്ന്

പിറ്റേന്ന് പ്രഭാതത്തിൽ സൂര്യൻ ഉദിച്ചുയർന്നപ്പോൾ തറവാട്ടുമുറ്റത്ത് വീണ്ടും പണികളുടെ ബഹളം തുടങ്ങി.

ഹാജി ഉമ്മറത്തെ ചാരുബെഞ്ചിൽ ഇരുന്ന് പത്രം വായിക്കുകയാണെങ്കിലും, അയാളുടെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ പറമ്പിലേക്കും അടുക്കള ഭാഗത്തേക്കും ആയിരുന്നു.