Chapter Title : സുബൈദയുടെ അലങ്കാരം,ഹാജ്ജിക്ക് അഹങ്കാരം 1 [ പറവ 🍁]

മുന്നിൽ നിന്ന് മുടിപിന്നിയിടുകയായിരുന്ന സുബൈദയുടെ അരികിലേക്ക് ഹാജി ചെന്നു. അവളുടെ തോളിൽ തഴമ്പിച്ച കൈകൾ പതുക്കെ അമർന്നു.

"സുബൈദാ..." ഹാജിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ എപ്പോഴത്തെയും ഗാംഭീര്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം ആകുലതയും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു...

"എന്താ... ഈ നേരത്ത് ഒരു ഗൗരവം?" അവൾ കണ്ണാടിയിലൂടെ ഹാജിയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അവളുടെ വെളുത്ത കവിളുകൾ കൂടുതൽ ചുവന്നു.

ഹാജി അവളെ തിരിച്ചു നിർത്തി, ആ വട്ടമുഖത്തേക്ക് നോക്കി. "എനിക്ക്... നിന്നോട് ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്.

വർഷങ്ങളായി ഉള്ളിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്ന സങ്കടങ്ങളാണ്."

സുബൈദയുടെ കണ്ണ് തള്ളി.

എപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായ, നാട്ടിലെ പള്ളിക്കമ്മിറ്റിക്കാരനായ ഭർത്താവിൽ നിന്ന് ഇങ്ങനെയൊരു പെരുമാറ്റം അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല...

അവൾ ഹാജിയുടെ കൈകളിൽ പതുക്കെ തൊട്ടു. "എന്താ ഇക്ക ഈ പറയുന്നത്? എന്തെങ്കിലും ബിസിനസ്സിലെ ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?"

"അതല്ല സുബൈദാ..." ഹാജി കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു ചേർത്തിരുത്തി. "എനിക്ക്... നമ്മുടെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചാണ് പറയാനുള്ളത്."

സുബൈദയുടെ മുഖത്ത് നേരിയൊരമ്പരപ്പും നാണവും ഒരുമിച്ച് വന്നു.

"സുബൈദാ, നിനക്കറിയാമല്ലോ... എനിക്ക് പ്രായം അമ്പത് കഴിഞ്ഞു. പ്രമേഹവും ബിസിനസ്സിലെ അലച്ചിലും കാരണം... പണ്ടത്തെപ്പോലെ നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല...

നിന്റെ ഈ പ്രായത്തിലും തിളച്ചുനിൽക്കുന്ന പെണ്ണുരുവം കാണുമ്പോൾ എനിക്ക് അഭിമാനമുണ്ട്. പക്ഷേ, നിന്നെ പൂർണ്ണമായി തൃപ്തിപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് ആവുന്നില്ലല്ലോ എന്നോർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നില്ല."

ഹാജിയുടെ ആ വാക്കുകൾ സുബൈദയെ തീർത്തും നിശബ്ദയാക്കി...

ഒരു പുരുഷന് തന്റെ ഭാര്യയോട് ഇത്രയും തുറന്ന് അപകർഷതാബോധം സമ്മതിക്കുക എളുപ്പമല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു...

"ഇക്ക എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് അക്കരെ?" സുബൈദ ഹാജിയുടെ നെഞ്ചിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു.