Chapter Title : സുബൈദയുടെ അലങ്കാരം,ഹാജ്ജിക്ക് അഹങ്കാരം 1 [ പറവ 🍁]

"

ഇക്ക പടച്ചവനെ ഓർത്ത് ഇങ്ങനെയൊന്നും വിചാരിക്കല്ലേ..

എനിക്ക് ഇക്ക തരുന്ന സ്നേഹം മാത്രം മതി. എനിക്ക് വേറൊന്നും വേണ്ട..."

എന്നാൽ, ഹാജി അവളുടെ താടിയിൽ പിടിച്ച് മുഖം ഉയർത്തി. അവളുടെ ആഴമുള്ള കറുത്ത കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"ഇല്ല സുബൈദാ, നീ നിന്നെത്തന്നെ വഞ്ചിക്കരുത്. അഞ്ചുനേരം നിസ്കരിക്കുന്ന, പടച്ചവനെ പേടിയുള്ള പെണ്ണാണ് നീ.

എങ്കിലും നിന്റെ ഉള്ളിലും അടങ്ങാത്ത ഒരാഗ്രഹവും കാമവും ഉണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം.

നാട്ടിൻപുറത്തെ പെണ്ണുങ്ങൾ പുറത്തുപറയില്ലെന്നേയുള്ളൂ.

നിന്റെ വയസ്സിലെ ഒരു പെണ്ണിന് കിട്ടേണ്ട സന്തോഷം എനിക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്നത് എന്റെ പരാജയമാണ്."

സുബൈദ ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി. ഹാജി പറഞ്ഞത് പൂർണ്ണമായി തെറ്റാണെന്ന് പറയാൻ അവളുടെ മനസ്സിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

രാത്രികളിൽ പലപ്പോഴും ഹാജി ഉറങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ പടരുന്ന വല്ലാത്തൊരു അപൂർണ്ണതയും തൃപ്തിവരാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളും അവളും അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

ഹാജി അവളുടെ കൈ വിരലുകളിൽ അമുർത്തിപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു:

"ഞാൻ ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചാൽ നീ എന്നോട് ദേഷ്യപ്പെടുമോ സുബൈദാ...?"

സുബൈദ അമ്പരപ്പോടെ ഹാജിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി...

ഹാജി സുബൈദയുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈവെള്ളയിൽ ചേർത്തുവെച്ചു. അവളുടെ വെളുത്ത് തുടുത്ത കവിളുകളിലേക്കും, തട്ടത്തിനിടയിലൂടെ വെളിപ്പെടുന്ന ലാവണ്യത്തിലേക്കും അയാൾ ആർത്തിയോടെ നോക്കി.

"സുബൈദാ..." ഹാജി ശബ്ദം കഴിയുന്നത്ര താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു, "നീ ഇപ്പോഴും പഴയ സുബൈദ തന്നെയാ... അല്ല, പണ്ടത്തേക്കാൾ ഇപ്പഴാ നിനക്ക് പെണ്ണഴകും കാന്തിയും കൂടിയത്...

നാട്ടിലെ എത്ര ചെറുപ്പക്കാരാ നീ മുറ്റത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അറിയാതെ ഒന്നു നോക്കാൻ കണ്ണുംനട്ടു നിൽക്കുന്നത് എന്ന് നിനക്കറിയോ?"

സുബൈദ ഞെട്ടിപ്പോയി.

നാണവും അമ്പരപ്പും കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. "ഇങ്ങൾ