Chapter Title : സുജയുടെ കഥ - 7

പിടിച്ചു, വസ്ത്രങ്ങൾ ശരിയാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ പാവാട ഊർന്നു താഴെ വീണു. ചുവന്ന പാന്റിയി ൽ നിൽക്കുന്ന ആ സൗന്ദര്യ ധാമത്തെ കണ്ട നോബിളും ബെല്ലിയപ്പയും, ഒരു നിമിഷത്തെയ്ക്ക് തരിച്ചു നിന്നു. സമചിത്തത വീണ്ടെടുത്ത അവർ മഞ്ജുനാഥിനെ സമീപിച്ചു. അവൻ നിന്ന് വിറക്കുകയായിരുന്നു. "അത് ശരി , അപ്പൊ ഇതാണ് നിങ്ങളുടെ പരിപാടി." "ഈ പരിപാടിയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണോടീ നീ പതിവ്രതാ രത്നം ചമഞ്ഞതു." ബെല്ലിയപ്പ കന്നഡയിൽ, ശുഭയോട് കൂടി ചോദിച്ചു. അവൾ ചൂളി വിയർത്തു വിറച്ചു. "ദയവായി നിങ്ങൾ ഇതാരോടും പറയരുത്", മഞ്ജുനാഥ് വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. നീ ഇത് കണ്ടോ, നോബിൾ തന്റെ ക്യാമറയിലെ സ്നാപ്പുകൾ അവരുടെ മുന്നിൽ കാണിച്ചു  കൊടുത്തു. രണ്ടു പേരുടെയും മുഖം ചോര വാർന്നു മഞ്ഞളിച്ചു. അപമാന ഭാരത്താൽ, ശുഭയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു കവിഞ്ഞു. മഞ്ജുനാഥ്, ബെല്ലിയപ്പയുടെയും നോബിളിന്റെയും കൈകൾ കൂട്ടിപിടിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു, ദയവായി രക്ഷിക്കണം, ഞങ്ങളുടെ ഭാവി അവതാളത്തിലാകും. വീട്ടുകാർ ഇതറിയുന്നതു ആലോചിക്കുവാനെ വയ്യ. പ്ളീസ്, നിങ്ങൾ ഇത് പുറത്തു വിടരുത്. അവൻ ദയനീയ ഭാവത്തോടെ നോക്കി. "ശരി, ഇത് പുറത്തറിയാതെയിരുന്നാൽ നമുക്കെന്തു തരും, ബെല്ലിയപ്പ ഒരു ചൂണ്ടയെറിഞ്ഞു. "എന്തും തരും" , മഞ്ജുനാഥ് പറഞ്ഞു. നീ മാത്രം പറഞ്ഞാൽ പോരാ, ഇവളും അത് പറയണം. നോബിൾ സ്വരം കടുപ്പിച്ചു. "ശരി, നിങ്ങൾക്കെന്താ വേണ്ടത് ?" ശുഭ ചോദിച്ചു. "നീയെന്തായാലും ഇവന്റെ കൂടെ കിടന്നില്ലേ, ഇനി നമ്മളെയും ഒന്നറിയൂ, എന്ത് പറയുന്നു", നോബിൾ പറഞ്ഞു, ശുഭ സ്തബ്ധയായി. അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. മഞ്ജുനാഥ് അപേക്ഷാഭാവത്തിൽ ശുഭയെ നോക്കി, എന്നിട്ടവളുടെ അടുത്ത് ചെന്നിട്ടു പതിയെ പറഞ്ഞു, "എന്തായാലും നമ്മൾ കുടുങ്ങി, തെളിവെല്ലാം ഇവന്മാരുടെ കൈയിലാ, ഇപ്പൊ ഇവന്മാര് പറയുന്നത് കേൾക്കുകയെ നിവർത്തിയുള്ളൂ." മഞ്ജുനാഥിനെപ്പോലെയുള്ള ഒരു ഭീരുവിനെയാണല്ലോ താൻ സുഹൃത്താക്കിയത് എന്ന് ശപിച്ചു കൊണ്ട്, ഒന്നുമുരിയാടാതെ അവൾ കണ്ണുകൾ താഴേയ്ക്ക് കൂമ്പി നിന്നു. വിശന്നു വലഞ്ഞ ചെന്നായ്ക്കൾ ഒരിളം പേടമാനിനെയെന്ന പോലെ നോബിളും ബെല്ലിയപ്പയും ആർത്തിയോടെ അവളെ സമീപിച്ചു. അവൾ രണ്ടടി പിന്നോട്ടു മാറി. നോബിൾ അവളുടെ ടോപ് ഊരി മാറ്റി. കറുത്ത ബ്രേസിയർ,