Chapter Title : സുമിപ്പൂറിയുടെ തലവര [Aaradhana]

പിന്നെ ഒന്നും പറയാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥ.

"അയ്യേ, വൃത്തികേട്... സാറിത് ഡിലീറ്റ് ചെയ്. പ്ലീസ്" ഫോൺ തിരിച്ച് അയാളുടെ നേരെ പിടിച്ച് അവൾ പറഞ്ഞു

"ഏഹ്, അതെന്തിനാ..?"

"എന്തിനാന്നോ. വൃത്തികേട്. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ... ഛീ..."

"എന്റെ ഫോണിലല്ലേ. മോള് ടെൻഷൻ ആവാതെ. ഞാനിപ്പോ ഡിലീറ്റ് ചെയ്താൽ പോരേ"

"മ്മ്. മതി..."

അത് കേട്ട അയാൾ എന്തൊക്കെ കുറച്ച് സമയം ഫോണിൽ പണിഞ്ഞു.

"കളഞ്ഞു. പോരേ..."

"മ്മ്... മതി"

"അഹ്. എന്തായാലും ഞാൻ പറഞ്ഞത് ശെരിയാണെന്ന് മനസ്സിലായില്ലേ"

"മനസ്സിലായി. ഇനി ഞാൻ ഈ സാധനം ഇടില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി"

"ഇത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് ഇതാണോ മനസ്സിലായെ. ഇനി ഞാൻ ഒന്നും പറയുന്നില്ല " ചെറിയ ദേഷ്യത്തോടെ ലൈറ്റ് ഓഫാക്കാനായി അജയൻ തിരിഞ്ഞു

"സർ, ദേഷ്യപ്പെടല്ലേ" പെട്ടന്നവൾ പറഞ്ഞു

പക്ഷെ അതിന് അയാൾ മറുപടി ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല

"മറ്റുള്ളോരുടെ കാര്യമാ ഞാൻ പറഞ്ഞെ. സാറിന് ഇഷ്ട്ടം ഈ ഡ്രസ്സ്‌ ആണെങ്കി ഞാൻ സാറ് വരുമ്പോ ഇനി ഇതേ ഇടു" ആദ്യമായി അജയനെ ദേഷ്യത്തിൽ കണ്ടതിന്റെ ചെറിയ ഞെട്ടലിൽ ആണ് സുമി അത് പറഞ്ഞത്.

"ഏയ്‌, തന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ല"

"അതറിയാം സർ" അത് പറയുമ്പോൾ അവൾ ചെറുതായി വിങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കട്ടിലിലിരുന്ന് വിങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന സുമിയുടെ അടുക്കൽ അജയൻ ചെന്നിരുന്നു. ചീകീമിനുക്കിയ അവളുടെ തലയിൽ അയാൾ പതിയെ കൈ വെച്ച് തടവി.

"മോള് വിഷമിക്കല്ലേ. ഞാൻ ദേഷ്യത്തിൽ പറഞ്ഞതല്ല"

അത് കേട്ട സുമി പെട്ടെന്ന് അജയന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. "അങ്ങനെ പറയല്ലേ സർ. എന്നെ വഴക്ക് പറയാനുള്ള അധികാരം സാറിനുണ്ട്"

"മോളെ..."

എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയ അജയനെ അവൾ തടഞ്ഞു

"ഒന്നും പറയണ്ട. ഞാൻ സാറിനോട് എടുത്ത് പറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നേ ഉള്ളു. ഇന്ന് ആരെക്കാളും എന്നിൽ അധികാരം സാറിന് ഉണ്ട്. എന്റെ കാര്യങ്ങൾ തീരുമാനിക്കാനും, എന്ത് ചെയ്യണം, ചെയ്യണ്ടാ എന്ന് പറയാനും. പിന്നെ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ കുറുമ്പ് കാണിച്ചാ ഒന്ന് തരാനും എല്ലാം"

"എന്താ മോളെ ഇപ്പൊ ഇങ്ങനെയൊക്കെ"

"പറയണമെന്ന് തോന്നി സർ"

"എന്തിനാ മോളെ ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച് കിട്ടുന്നെ. ഞാൻ ചെയ്യുന്ന സഹായങ്ങൾക്കാണോ?"

"അല്ല സർ.