Chapter Title : സുനിത [Smitha]
ആയുസ്സുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“ഒന്ന് പോടീ!”
അയാള് അവള്ക്ക് മേല് ചാടി വീണു. സുനിതയെ അമര്ത്തി ഞെരിച്ച് അയാള് സോഫയിലേക്ക് വീണു.
“നിന്നെക്കാള് വലിയ രംഭയെ മെരുക്കിയ ആളാ ഞാന്! എന്നിട്ടാണ് നീ...”
അവള് നിലവിളിച്ചു കുതറി. അയാളുടെ കൈകള് തന്റെ ഉയര്ന്ന മാറിലും വയറിലും അമര്ന്നുരഞ്ഞപ്പോള് അവള് കണ്ണുകള് ഇറുക്കിയടച്ച്, ശക്തി മുഴുവനും എടുത്ത് കുതറാന് ശ്രമിച്ചു. സാധിക്കുന്നില്ല! ആനയുടെ കരുത്ത് ആണ് അയാള്ക്ക്! പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ കൈകള് തന്റെ സാരിക്കുത്തില് പിടി മുറുക്കുന്നത് അവള് അറിഞ്ഞു.
“മോനെ പ്രശാന്തേ...!”
അവള് ഉച്ചത്തില് കരഞ്ഞു. അയാളപ്പോള് അവളുടെ വായ് പൊത്തി. അയാളുടെ കൈയ്യില് നിന്നും എണ്ണ മെഴുക്കിന്റെ, ബീഡിയുടെ, ദുര്ഗന്ധം അവളെ പൊള്ളിച്ചു.
“മോനെ..സുധിയേട്ടാ...”
അവള് ഉച്ചത്തില് നിലവിളിച്ചു. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ ദേഹം തന്നില് നിന്നും അകന്നു മാറുന്നത് അവള് ഞെട്ടലോടെ കണ്ടു. ദേഹം പൂര്ണ്ണമായും മാറിയപ്പോള് അവള് അമ്പരന്നു നോക്കി. പിമ്പില് നില്ക്കുന്ന സുധാകരന്!
“സുധിയേട്ടാ...”
അവള് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളുടെ നേരെ ചെന്നു. സുധാകരന് അവളെ ആശ്ലേഷിച്ചു.
“കരയാതെ...പേടിക്കാതെ...”
അയാള് അവളുടെ നെറുകില്, തോളില് തഴുകി. മാധവന് കതകിന്റെ നേരെ നടക്കുന്നത് അവര് കണ്ടു.
“ഇത് ഞാന് മാധവെട്ടനില് നിന്നും പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല...”
സുധാകരന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“മെണയ്ക്കാതെ!”
വാതില്ക്കളോളം എത്തി തിരിഞ്ഞു നിന്ന് അയാള് പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ ഓപ്പോള് തെണ്ടി എന്റെ കൂടെയാ പൊറുതി! അത് മറക്കണ്ട! നിന്റെ പെമ്പ്രന്നോത്തി എന്നെ പച്ചക്ക് അപമാനിച്ചാ അതിന്റെ കണക്ക് ഞാന് നിന്റെ ഓപ്പോളില് തീര്ത്തോളം...നാളെ ജനറല് ഹോസ്പ്പിറ്റലില് വന്നേരെ! അസ്ഥിരോഗവിദഗ്ദ്ധന്റെ അടുത്ത്! അവിടെ കാണും നിന്റെ ഓപ്പോള്..അസ്ഥി ഒരു നാലെണ്ണം ഒടിഞ്ഞ കോലത്തില്!”
അത് കേട്ട് സുധാകരന്റെ മാത്രമല്ല സുനിതയുടെ കണ്ണുകളും പുറത്തേക്ക് തള്ളി.
“മാധവേട്ടാ...ഓപ്പോളേ...എന്ത് ചെയ്യൂന്ന്...?”
“ഇപ്പം നിന്റെ പെമ്പ്രന്നോത്തി എന്നെ അപമാനിച്ചേന് പകരം ഞാന് നിന്റെ ഓപ്പോളേ അടിച്ച് കൊല്ലാക്കൊല ചെയ്യും!”
“മാധവേട്ടാ, അരുത്!” “എന്ത് അരുതെന്ന്?”
“ഇന്നലെ ഇവള് അവളെ വന്നു കണ്ടതല്ലേ? ആശൂത്രീല്? അവളെങ്ങനെയാ ആശൂത്രീല് ആയതെന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ സുനിത മോളെ നിന്നോട്?”
സുധാകരന് സുനിതയെ നോക്കി.
“നീ പറഞ്ഞത്, പശൂന് പുല്ലു കൊടുക്കുമ്പം
💬 Comments
View all comments