Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

പ്രേരണയായത്.

​സാം: (മനസ്സിൽ മന്ത്രിച്ചു) "വക്കച്ചൻ നിന്റെ ഉടലിനെ കണ്ടു... ലില്ലി നിന്റെ സങ്കടത്തെ കണ്ടു... മാത്യു നിന്റെ മൗനത്തെ കണ്ടു. പക്ഷേ നതാഷാ, ഞാൻ മാത്രമേ നിന്റെ ആത്മാവിനെയും ആ ഉടലിന്റെ ആഴങ്ങളെയും കണ്ടിട്ടുള്ളൂ."

​സാം കാൻവാസിൽ നതാഷയുടെ കണ്ണുകൾക്ക് ജീവൻ നൽകി.

ആ കണ്ണുകളിൽ ഭയവും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലഹരിയും അവൻ നിറച്ചു.

മാത്യുവിനെ ഉറക്കിക്കിടത്തി, തന്റെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങിയ നതാഷയുടെ ആ നഗ്നരൂപം ഓർക്കുമ്പോൾ സാമിന്റെ കൈകൾക്ക് വേഗത കൂടി.

​അവൻ ബ്രഷ് താഴെ വെച്ചു. ഇനി ഈ ചിത്രത്തിന് കുറച്ച് കൂടി പൂർണ്ണത വേണം.

അത് ഇന്ന് രാത്രി സംഭവിക്കണം. നതാഷയെ തന്റെ ഈ വീട്ടിലേക്ക്, തന്റെ ഈ കാൻവാസുകൾക്കിടയിലേക്ക് എത്തിക്കണം. മാത്യുവിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയിൽ  നിന്നും അവളെ അടർത്തിമാറ്റാനുള്ള അവസാനത്തെ ചായം സാം തന്റെ മനസ്സിൽ തയ്യാറാക്കി.

​അവൻ ഫോണെടുത്ത് നതാഷയ്ക്ക് ഒരു മെസ്സേജ് അയച്ചു. മെസ്സേജ് അയക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ആ വശ്യമായ ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു...

​ആ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കേബിനിൽ അപ്പോൾ നതാഷ ഏകാന്തതയിൽ എന്തോ ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു...

​ഫോൺ വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ നതാഷ ഞെട്ടി. സാമിന്റെ മെസ്സേജ് ആണ്:

​"ഇന്ന് എന്റെ കാൻവാസിന് നിന്റെ ഈർപ്പമുള്ള ചർമ്മത്തിന്റെ നിറം വേണം നതാഷാ. പകൽ നിന്നെ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുമ്പോൾ, രാത്രിയിലെ എന്റെ സ്പർശനം നിനക്കുള്ള മരുന്നാകും. ഞാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു... നിന്റെ ആ സുതാര്യമായ തടവറയുടെ വാതിൽ ഇന്ന് രാത്രി നീ തകർക്കണം."

​നതാഷ ആ മെസ്സേജ് വായിച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

സാം അവളെ വെറുമൊരു പെണ്ണായല്ല, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ കലയായിട്ടാണ് കാണുന്നതെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

മാത്യുവിന്റെ നിശബ്ദതയേക്കാൾ സാമിന്റെ ഈ ഭ്രാന്തമായ സ്നേഹം അവളെ വീണ്ടും വീണ്ടും അപരാധിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

നതാഷ തന്റെ കേബിനിൽ നിന്നും സാം തനിക്കയച്ച മെസ്സേജും നോക്കി കാഫെറ്ററിയ യിലേക്ക് നടന്നു....

​ഹോസ്പിറ്റലിലെ തിരക്കുകളിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി നതാഷ കഫറ്റീരിയയുടെ ഒരു മൂലയിലുള്ള ടേബിളിൽ ഇരിപ്പായി.

മുന്നിലിരിക്കുന്ന ലഞ്ച് ബോക്സ് അവൾ തുറന്നുപോലുമില്ല.

സാമിന്റെ ആ മെസ്സേജ് അവളുടെ