Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 2 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

"സാം...ഇത് നോക്കൂ... നീ എന്നെ എന്താ ചെയ്തത്? ഈ പാടുകൾ നോക്കൂ... ഇത് ഇനി എങ്ങനെ ഞാൻ മറയ്ക്കും?"

​അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഭയമുണ്ടായിരുന്നു,

പക്ഷേ ആ കണ്ണാടിയിൽ കണ്ട സ്വന്തം രൂപം അവളിൽ ഒരേസമയം ഒരു വന്യമായ സംതൃപ്തിയും നൽകി.

സാം പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ പിന്നിൽ വന്നു നിന്നു. കണ്ണാടിയിലൂടെ അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

​സാം: (അവളുടെ ചുമലിൽ ചുണ്ടുകൾ അമർത്തിക്കൊണ്ട്) "ഇതാണ് നിന്റെ യഥാർത്ഥ ആഭരണം നതാഷാ.

മാത്യു നിനക്ക് നൽകിയ ഡയമണ്ട് നെക്ലേസിനേക്കാൾ ഭംഗിയുണ്ട് ഈ പാടുകൾക്ക്. എന്റെ ഉടൽ നിന്റെ ഉടലിൽ എഴുതിയ കവിതയാണിത്."

​നതാഷ: (ആശങ്കയോടെ) "സാം... നീ തമാശ പറയല്ലേ. ഇന്ന് ഞാൻ ഫുൾ കൈ ചുരിദാർ ഇട്ടതുകൊണ്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.

പക്ഷേ ഈ കഴുത്തിലെ പാട്...

ഇത് മാത്യു കണ്ടാൽ ഞാൻ എന്ത് പറയും? അയാൾ ഒരു ഡോക്ടറാണ് സാം, വെറുതെയൊരു പാടാണെന്ന് പറഞ്ഞു എനിക്ക് അയാളെ പറ്റിക്കാൻ കഴിയില്ല."

​സാം: "നുണകൾ പറയുന്നതിൽ നീ ഇപ്പോൾ മിടുക്കിയായില്ലേ? നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യ്... ആ കാൻവാസിലെ നതാഷയെ പോലെയാകൂ. അവിടെ നിനക്ക് ആരെയും പേടിക്കാനില്ല."

സാം അവളെ അവിടെയുള്ള ബാത്‌റൂമിലേക് ആനയിച്ചു.. അവൾ ഒന്ന് മേലും മുഖവും തുടച്ച ശേഷം തിരിച്ചുവന്നു...

​സാം അവളെ തിരികെ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിക്കാൻ സഹായിച്ചു.

നതാഷ ആ നീല ചുരിദാർ വീണ്ടും ശരീരത്തിലേക്ക് കയറ്റുമ്പോൾ, ഓരോ വസ്ത്രവും ആ മുറിവുകളിൽ തട്ടുമ്പോൾ അവൾ വേദനയോടെ പുളഞ്ഞു.

പക്ഷേ ആ വേദന പോലും അവൾക്ക് ഒരു മധുരമായിരുന്നു.

​അവൾ തന്റെ മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി, കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി മുഖത്തെ വിയർപ്പ് തുടച്ചു.

പാതിരാത്രിയിൽ ഒരു മാന്യയായ ഡോക്ടറായി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിയവളല്ല ഇപ്പോൾ ഈ കണ്ണാടിയിൽ നിൽക്കുന്നത്.

ഇതൊരു പുതിയ നതാഷയാണ്—സാമിന്റെ വന്യതയിൽ മുങ്ങിനിവർന്നവൾ.

​സാം: "വരൂ നതാഷ... നേരം വെളുക്കാറായി. നിന്റെ ആ തടവറയിലേക്ക് നിന്നെ വിടാൻ സമയമായി."

​സാം തന്റെ ഹിമാലയൻ ബൈക്കിന്റെ കീ എടുത്തു.

നതാഷ അവസാനമായി ആ കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി തന്റെ കഴുത്തിലെ ആ ചുവന്ന പാട് സ്കാർഫ്