Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 4 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

കൈകൾ പിന്നിൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ട ലില്ലി ആ ഇരുട്ടിൽ സാമിന്റെ ഓരോ ചലനത്തിനും കീഴടങ്ങി. അവളുടെ ഉടലിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ തരിപ്പ് പടർന്നു തുടങ്ങി.

​അതേസമയം, റേഡിയോ സ്റ്റേഷൻ പാർക്കിംഗിൽ കാറിനുളിൽ ഫോൺ കിട്ടാതെ നതാഷ തളർന്നു വീണു.

സാം തന്നെ കൈവിട്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി തനിക്ക് മുന്നിൽ ആ ബ്ലാക്ക്മെയിലർ മാത്രം.

​ദൂരെ ആ വിജനമായ വഴിയിൽ ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച് കയ്യിൽ ആ വീഡിയോ ഉള്ള ഫോണുമായി വക്കച്ചൻ തന്റെ ഇരയെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഓരോ സെക്കൻഡിലും അയാൾ തന്റെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. നതാഷയുടെ കാറിന്റെ വെളിച്ചം എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ആ വളവിൽ തെളിയുമെന്ന് അയാൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

​സാമിന്റെ ഫോൺ കിട്ടാതെ വന്നതോടെ നതാഷയുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും അറ്റുപോയി.

ആ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അവൾ കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.

റേഡിയോ സ്റ്റേഷന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കാതിനകത്ത് ഒരു പെരുമ്പറ പോലെ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

നഗരം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു..

തെരുവുവിളക്കുകളുടെ മഞ്ഞവെളിച്ചം മാത്രം റോഡിൽ നിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.

​അല്പദൂരം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ റോഡിന്റെ വശത്ത് ഒരു നിഴൽരൂപം നിൽക്കുന്നത് നതാഷ കണ്ടു.

കാറിന്റെ ഹെഡ്ലൈറ്റ് ആ രൂപത്തിൽ പതിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി.
അത് വക്കചനായിരുന്നു!

യൂണിഫോം മാറി മുണ്ടും ഷർട്ടും ധരിച്ച അയാളെ കണ്ടാൽ ആരും തിരിച്ചറിയില്ല. ഒരു കയ്യിൽ ടോർച്ചും മറുകയ്യിൽ ഫോണുമായി അയാൾ റോഡിൽ ആധിപത്യത്തോടെ നിന്നു.

​നതാഷ കാറിന്റെ വേഗത കുറച്ചു. വക്കച്ചൻ തന്റെ വന്യമായ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കാറിനുള്ളിലെ നതാഷയെ ഒന്ന് ഉഴിഞ്ഞുനോക്കി.

അയാളുടെ മുഖത്ത് ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അയാൾ തന്റെ കൈ ഉയർത്തി ദൂരെ കാടിനോട് ചേർന്നുള്ള ഒരു ചെറിയ വഴി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു.

ആ വഴിയുടെ അറ്റത്ത് മങ്ങിയ ഒരു വെളിച്ചം മാത്രം കത്തുന്ന ഒരു വീട് കാണാമായിരുന്നു..വക്കച്ചന്റെ വീടായ ഒളിത്താവളം..

​അയാൾ കാറിന്റെ ചില്ലിനടുത്തെത്തി ആംഗ്യം കാട്ടി.

വണ്ടി നിർത്തി അങ്ങോട്ട് പോകാനായിരുന്നു ആ ആജ്ഞ.

നതാഷയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.

ആ വിജനമായ വീട്ടിലേക്ക് തനിച്ച് പോകുക എന്നാൽ തന്റെ സർവ്വവും അയാൾക്ക് മുന്നിൽ അടിയറവ്