Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

ചിത്രത്തിലെ ഉടലും, അവൾ ഇരുന്ന ആ സുന്ദരമായ പോസും, വസ്ത്രത്തിന്റെ മടക്കുകളും എല്ലാം നതാഷയുടേത് തന്നെയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ മുഖം...!!

അതിന്റെ നോട്ടവും ഭാവവും നതാഷയുടേതല്ലായിരുന്നു.

അയാൾ എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദനായി.

​നതാഷ: "അയ്യേ... എന്താ സാം നിനക്ക് പറ്റിയത്?!!

ഞാൻ ഇവിടെ വന്നപ്പോഴേക്കും നിന്റെ കിളി പറന്നോ?!!

ഈ മുഖം എന്നെപ്പോലെയൊന്നുമില്ല.
ഇതിന് വേറെ ആരുടെയോ ആണ് .ഏതോ പഴയ സിനിമ നടിയെ പോലെയുണ്ട്...പോയി മാറ്റി വരച്ചോ... എനിക്ക് വയ്യ ഇനി ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാൻ, ഞാൻ ഉറങ്ങാൻ പോവുന്നാണ്."

​അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ആ ബെഡിലേക്ക് മറിഞ്ഞു കിടന്നു.

മാത്യുവിൽ നിന്ന് ലഭിച്ച ആഘാതങ്ങൾക്കിടയിലും അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ സുഖമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിയുമായിരുന്നു.

എന്നാൽ സാം ആ ഡ്രോയിംഗ് ബോർഡുമായി ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നിന്നു.

നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അയാൾ ആ സ്കെച്ചിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.

​അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ പടർന്നു.

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അമലയുടെ സാന്നിധ്യം ആ മുറിയിൽ എവിടെനിന്നോ ഇരച്ചുകയറി വന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.

അമല...!!

പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപ് ആ ഡോക്ടർമാരുടെ അഹങ്കാരത്തിൽ പൊലിഞ്ഞുപോയ തന്റെ ഏക ആശ്വാസം.

അയാൾ അറിയാതെ തന്നെ അയാളുടെ വിരലുകൾ നതാഷയുടെ ഉടലിൽ അമലയുടെ മുഖം വരച്ചു ചേർത്തിരിക്കുന്നു.

​താൻ നതാഷയിലൂടെ അമലയെയാണോ കാണുന്നത്?!!

അതോ നതാഷയുടെ ഈ സാമീപ്യം തന്നെ പഴയ ഓർമ്മകളിലേക്ക് തള്ളിവിടുകയാണോ?!!

സാമിന്റെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു.

മാത്യുവിനോടുള്ള പക തീർക്കാൻ നതാഷയെ ഒരു ഉപകരണമായി ഉപയോഗിക്കാൻ ഇറങ്ങിപ്പുറപ്പെട്ട അയാൾക്ക് ഇപ്പോൾ തന്റെ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെ തോന്നി.

​സാം ആ ചിത്രത്തിൽ അമലയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

നതാഷയെന്ന ഉടലിനുള്ളിൽ സാം അമലയുടെ ആത്മാവിനെ തിരയുന്ന നിഗൂഢമായ ആ രാത്രി അവിടെ നിശബ്ദമായി.

നതാഷയുടെ ചിണുങ്ങലുകൾ നിലച്ച് അവൾ ബെഡിൽ സുഖമായി ഉറങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

സാമിന്റെ ഓവർസൈസ് ഷർട്ടിൽ, മയക്കത്തിൽ അവളുടെ ശില്പസുന്ദരമായ ശരീരം വശ്യമായി ബെഡിൽ ലയിച്ചു കിടന്നു.

എന്നാൽ സാം ഉറങ്ങിയില്ല. അയാളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ ആവേശം തിളച്ചുമറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അയാൾ തന്റെ ഡ്രോയിംഗ് ബോർഡ് എടുത്ത് ജനാലയ്ക്കൽ വന്നിരുന്നു.

നതാഷയെ വരച്ച ആ സ്കെച്ച്