Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

നിനക്ക് അറിയുമോ?"

​അയാളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ വല്ലാത്ത തിളക്കവും തീവ്രമായ സ്നേഹവും നതാഷ ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ അയാളുടെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു ആ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി. മാത്യുവിന്റെ ആഡംബര കസേരകളേക്കാൾ അവൾക്ക് സുഖം നൽകിയത് സാമിന്റെ ഈ മടിത്തട്ടായിരുന്നു.

​പക്ഷേ, സാമിന്റെ ആ നെഞ്ചിലെ സ്പന്ദനങ്ങളിൽ പന്ത്രണ്ട് വർഷം മുൻപത്തെ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ അന്ത്യശ്വാസത്തിന്റെ താളമുണ്ടോ എന്ന് അവൾ അപ്പോഴും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഭക്ഷണം കഴിച്ചുകഴിഞ്ഞു സാമിന്റെ കിടപ്പുമുറിയിൽ മഞ്ഞവെളിച്ചം പടർന്നു നിന്നു.

സാം തന്റെ പെയിന്റിംഗ് സാമഗ്രികളും വലിയൊരു ക്യാൻവാസും ആ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

അയാൾക്ക് നതാഷയെ തന്റെ പുതിയ ചിത്രത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കണമായിരുന്നു.

അധികം വസ്ത്രങ്ങളൊന്നും തന്റെ വീട്ടിൽ നിന്നും കൊണ്ടുവരാത്തതിനാൽ ​സാമിന്റെ ഓവർസൈസ് ആയ ഒരു ഷർട്ടും തന്റെ ബാഗിൽ കുത്തിക്കയറ്റിയ ഒരു പാവാടയുമായിരുന്നു നതാഷയുടെ വേഷം.

അയാൾ അവൾക്ക് ഒരു പോസ് കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

ബെഡിൽ കാൽ മുട്ട് മടക്കി, കൈകൾ മടിയിൽ കോർത്തുവച്ചു സാമിന് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കാൻ അയാൾ അവളോട് ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ആ ഓവർസൈസ് ഷർട്ടിന്റെ തുറന്ന കോളറിലൂടെ അവളുടെ വെളുത്ത തോളുകളും, മുറിവേറ്റെങ്കിലും വശ്യമായ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ വടിവുകളും ആ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു നിന്നു.

​നതാഷ: "സാം... ഇങ്ങനെ കുറെ നേരം ഇരിക്കണോ? എന്റെ മുട്ട് വേദനിക്കുന്നു..."

​സാം: (വരയ്ക്കാനുള്ള ആവേശത്തിൽ) "കഴിയുന്നത് വരെ ഇരിക്കണം. ഉറങ്ങരുത് നതാഷാ... അനങ്ങുകയും ചെയ്യരുത്.. കേട്ടല്ലോ..."

​നതാഷ: "ഏഹ്... കഴിയുന്നത് വരെയോ?!!"

​സാം: "ആഹ്... അതേ."

​നതാഷ: "ശോ..." അവൾ ചിണുങ്ങിക്കൊണ്ട് ആ പോസിൽ തന്നെ തുടർന്നു.

​സാം പെൻസിലുകളും  ബ്രഷും കൊണ്ട് ക്യാൻവാസിൽ വരച്ചു