Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

ശ്രമിച്ചിട്ടും ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അനങ്ങി.

​"ഡോക്ടറേ...എന്നെ ഇന്ന് ഡിസ്ചാർജ് ചെയ്യില്ലേ...വീട്ടിൽ പോവണം......"

​അവളുടെ കൈകൾ മാത്യുവിന്റെ തൊണ്ടയിൽ മുറുകി. ഐസ് പോലെ തണുത്ത വിരലുകൾ! മരണത്തിന്റെ ആ തണുപ്പ് മാത്യുവിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പടർന്ന നിമിഷം...

​"അമലേ...!"

​അയാൾ ആ ബെഡിൽ ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞ് എഴുന്നേറ്റു.

മാത്യുവിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നു. ചുറ്റും നോക്കി..

വിജനമായ ഹോട്ടൽ മുറി. പക്ഷേ ആ ഇരുട്ടിൽ എവിടെയോ അമലയുടെ ഗന്ധം ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്നതുപോലെ.

അയാൾ ലൈറ്റ് ഓൺ ചെയ്തു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയ അയാളുടെ മുഖം വളരെയേറെ  വെളുത്തിരുന്നു.

​അയാൾക്ക് ഇനി ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം അയാൾ മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു...

'ഈ മുറിയിൽ ഇരുന്നാൽ ഞാൻ ഭ്രാന്തനാകും.'

അയാൾ വേഗം ഡ്രസ്സ് മാറി ബാഗ് എടുത്തു. ഷാജിയേട്ടനെ കണ്ടെത്തിയേ തീരൂ. ഈ നിഗൂഢതയുടെ ചുരുളഴിയാൻ ആ ഹൈറേഞ്ച് മണ്ണിൽ കാലുകുത്താതെ അയാൾക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ലായിരുന്നു..

​പുറത്തിറങ്ങി കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുമ്പോൾ അയാളുടെ വിരലുകൾ ആ കൊടും തണുപ്പത്തു ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മഞ്ഞിലൂടെ കുതിക്കുന്ന കാറിന്റെ വിൻഡ്ഷീൽഡിൽ അമലയുടെ മുഖം ഒരു നിഴലായി  അയാളെ പിന്തുടരുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി...

അയാൾ അടുത്തുകണ്ട മെഡിക്കൽ ഷോപ്പ് നോക്കിത്തന്നെ വണ്ടിതിരിച്ചു.. ഏറെ കാലമായി താൻ ഉപേക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ മനസ്സിനെ തണുപ്പിക്കാൻ വേണ്ടിയുള്ള മെഡിസിൻസ് അയാൾക്ക് ആവശ്യമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി..

അതേസമയം ഉറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന നതാഷയുടെ നിശബ്ദമായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം കേൾക്കുന്ന ആ മുറിയിൽ സാം ആ ചിത്രം പൂർത്തിയാക്കി.

ഉറക്കം അയാളെ അന്ന് ഒട്ടും ബാധിച്ചിരുന്നില്ല.

തന്റെ ഉള്ളിലെ പകയും പ്രണയവും ബ്രഷിലൂടെ ഒഴുകി ആ ക്യാൻവാസിൽ അമലയ്ക്ക് പുനർജന്മം നൽകിയിരുന്നു.

​ചിത്രത്തിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കുന്ന അമലയുടെ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം തെളിഞ്ഞു നിന്നു.
.

ക്യാൻവാസിൽ നതാഷയുടെ ഉടലിൽ അമലയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞുനിന്നു... അയാൾ ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി വിതുമ്പി.

ജനാലകളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങിയ ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിന്റെ വെള്ളി വെളിച്ചത്തിൽ ആ ചിത്രം വല്ലാത്തൊരു ആത്മീയതയോടെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

12 വർഷം മുൻപ് മാഞ്ഞുപോയ ആ പുഞ്ചിരി വീണ്ടും കൺമുന്നിൽ വന്നതുപോലെ. സാം ആ ചിത്രം