Chapter Title : സുതാര്യമായ തടവറ 7 [ഒറ്റയ്ക്ക് വഴിവെട്ടി വന്നവൻ]

ഭദ്രമായി അവിടെ ഡ്രോയിങ് ബോർഡിൽ ഉണങ്ങാൻ വെച്ചു.

​കൈകളിലെ പെയിന്റ് കഴുകി തിരിച്ചുവന്ന സാം, പിന്നെയും നതാഷയുടെ അടുത്തേക്ക് തന്നെ ചെന്നു.

ബെഡിൽ കുമ്പിട്ടു കിടന്ന് ഗാഢമായി ഉറങ്ങുന്ന നതാഷയുടെ മുഖത്ത് ആ നിലാവെളിച്ചം വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​അയാൾ അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന കസേരയിൽ പതുക്കെ ചാരിയിരുന്നു അവളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.

ഉറക്കത്തിൽ നിഷ്കളങ്കമായി കിടക്കുന്ന നതാഷയുടെ ആ മുഖം പെട്ടെന്ന് അയാൾക്ക് അമലയുടേത് പോലെ തോന്നി.

മാത്യുവിൽ നിന്ന് താൻ തട്ടിയെടുത്തത് വെറുമൊരു പെണ്ണിനെയല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിന് അർത്ഥം നൽകുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവളെത്തന്നെയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നിത്തുടങ്ങി..

​മുഖത്ത് ഒരു ചെറിയ പുഞ്ചിരിയോടെ, വിങ്ങുന്ന ഹൃദയത്തോടെ അയാൾ ആ ഉറക്കതിന് കാവലിരുന്നു.

​ഏറെ നേരം അയാൾക്ക് നതാഷയെ കസേരയിൽ ഇരുന്ന് നോക്കിയിരിക്കാൻ ആയില്ല.

അവൾ ഗാഢമായി ഉറങ്ങിക്കിടക്കുമ്പോഴും, താൻ വരച്ച ചിത്രത്തിലെ അമലയുടെ ആ മുഖം തന്നെ മാടിവിളിക്കുന്നത് പോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി.

ആ ഓർമ്മകളുടെയും ഇപ്പോഴത്തെ പ്രണയത്തിന്റെയും ഇടയിൽ സാം വല്ലാതെ ഉലഞ്ഞുപോയി.

അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് ബെഡിന് അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

അപ്പോഴും ​നതാഷയുടെ അഴക് സാം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഉറക്കത്തിലെ ചലനങ്ങളിൽ അവളുടെ പാവാട കാൽമുട്ട് വരെ അല്പം കയറിയിരുന്നു.

അവളുടെ വെളുത്ത തുടുത്ത കാലുകൾ അയാൾ ആദ്യമായി കാണുന്നത് പോലെ അയാൾ നോക്കിനിന്നു.

​ആ വെളുത്ത കാൽപാദങ്ങളിലെ വിരലുകളിൽ അവൾ ഇട്ടിരുന്ന കറുത്ത നെയിൽ പോളിഷ് ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

സാം ആ ബെഡിന് കുറുകെ നതാഷയുടെ കാൽപ്പാദങ്ങൾക്ക് അടുത്തായി പതുക്കെ കിടന്നു.

തന്റെ കൈവിരലുകൾ അവളുടെ പാദങ്ങളിൽ തൊട്ടുതലോടി അയാൾ പതുക്കെ നീങ്ങി.

ഗാഢമായ ഉറക്കത്തിലും ഒരു ഇക്കിളി വന്നതുപോലെ നതാഷ തന്റെ കാലുകൾ ആ ബെഡിൽ പതുക്കെ ഇളക്കി.

​അമലയുടെ തണുത്ത ഓർമ്മകൾക്കിടയിലും നതാഷയുടെ ശരീരത്തിലെ ഈ ചൂട് അയാൾക്ക് ഒരു പുതിയ അനുഭവം നൽകി.

മുറിയിലെ നിശബ്ദതയിൽ നതാഷയുടെ ശാന്തമായ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം കേൾക്കാം.

സാം ബെഡിന്റെ അറ്റത്ത് അവൾക്ക് താഴെയായി കിടന്ന് അവളുടെ കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചിത്രം വരയ്ക്കുകയായിരുന്നു.

ആ കറുത്ത നെയിൽ പോളിഷ് ഇട്ട വിരലുകളിൽ നിന്നും അയാളുടെ സ്പർശനം പതുക്കെ മുകളിലേക്ക്