Chapter Title : സ്വന്തം [കുണ്ടിപ്രാന്തൻ]

കേട്ട് രമ്യയ്ക്ക് ശിവനേ കുറിച്ചോർത്ത് ഒരേ സമയം അഭിമാനവും നഷ്ടബോധവും തോന്നി.

മാധവൻ :അച്ഛാ ശിവനും കുട്ടികളും അവർക്കു വേണ്ടി ജീവിക്കാതെ ജനങ്ങൾക്ക്‌ വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു.ജനിച്ചാൽ ഒരിക്കൽ മരിക്കണം. അപ്പോൾ കുറച്ച് നല്ലത് ചെയ്തിട്ട് മരിക്കട്ടെ അവർ.

ജനാർദ്ധനൻ :ഓഹ് നിങ്ങള് രണ്ടും പാർട്ടി പ്രവർത്തകരാണല്ലോ അപ്പോൾ പിന്നെ എന്ത് പറയാൻ.

മാധവൻ :ഇതിൽ പാർട്ടിയും വിപ്ലവവും ഒന്നുമില്ലാച്ച. കാര്യം പറഞ്ഞു എന്ന് മാത്രം
ശിവൻ അവന്റെ മക്കൾക്ക് നല്ല വിദ്യാഭ്യാസം നല്കി തനിക്ക് വേണ്ടി ജീവിക്കാതെ സമൂഹത്തിന് വേണ്ടി ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ചു.

മൂത്തവൾ മെഡൽ വാങ്ങി ജയിച്ചിട്ട് പ്രൈവറ്റ് ആശുപത്രി നോക്കാതെ സർക്കാർ ആശുപത്രിയിൽ തന്നേ ജോയിൻ ചെയ്ജ് ജനങ്ങളേ സേവിക്കുന്നു.രണ്ടാമത്തവൾ വക്കീലായി അഴിമതി എന്ന കാന്സറിനെ ഒരു പരിധിവരെ നശിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നു.ഇളയവൾ ചെയ്തതും തെറ്റല്ല അച്ഛ.

ജാനകി: ഇനി ഇതും പറഞ്ഞ് നമ്മൾ കാട് കയറേണ്ട ശിവനായി അവന്റെ മക്കളായി അത് വിട്.

രമ്യ :ഞാനും അതാ പറയാൻ വന്നത്.വാ അമ്മായി നമുക്ക് ഉള്ളിലോട്ട് പോകാം റിനീ വാടി
റിനി : ശരി ചേച്ചി

റിനിയും അവരുടെ കൂടെ ഉള്ളിലേക്കു പോയി അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ആരോ നുള്ളിയ പാട് തിനിർത്തു കിടപ്പുടായിരുന്നു മാധവൻ അത് കണ്ടപ്പോൾ ശ്രീജേഷിനെ ഒന്ന് നോക്കി.

സ്ത്രീ ജനങ്ങൾ പതിയെ രംഗം കാലിയാക്കി പിന്നീട് മാധവനും ശ്രീജേഷും സുഗുണനും നാട്ടുകാര്യവും രാഷ്ട്രീയ കാര്യവും കൃഷിയെ പറ്റിയൊക്കെ സംസാരിച്ചു.ഒന്നും മിണ്ടുന്നില്ല എങ്കിലും ഇതെല്ലാം കേട്ട് ജനാർദ്ധനൻ ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു.ഇനി അമ്പലത്തിൽ വൈകിട്ട് താലപ്പൊലിയും നാട്ടിലെ തന്നെ ക്ലബ് വക ചെറിയൊരു പ്രോഗ്രാമും ഉണ്ട്.മാധവനും രമ്യയും അത് കഴിഞ്ഞ് വേണം വീട്ടിൽ പോകാൻ. ജാനകിയും സുഗുണനും നാളെയാണ് പോകൂ.

ജനാർദ്ധനൻ ഒഴികെ ബാക്കി ഉള്ളവർ പതിയെ കുളക്കരയിൽ ഒത്തുകൂടി ചെറിയൊരു കള്ളുകുടിയും കഴിഞ്ഞ് ലോകകാര്യം പറഞ്ഞ് സമയം കളഞ്ഞു.വൈകിട്ടടെ അമ്പലത്തിൽ പോകാൻ എല്ലാവരും ഒരുങ്ങി.

കുളിയൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഒരുങ്ങി വൈകിട്ടോടെ എല്ലാവരും അമ്പലത്തിൽ എത്തി.മാധവൻ ഇടാന്‍ കൊണ്ട് വന്ന ഡ്രെസ്സില്‍ നിന്ന് ഒരു പച്ച ഫുള്‍സ്ലീവ് ഷര്‍ട്ടും പച്ചക്കരയന്‍ മുണ്ടും ഉ ത്തുടുത്തു കൊണ്ടാണ്അമ്പലപ്പറമ്പിൽ