Chapter Title : ? സ്വപ്നക്കുട്ടി ? [? ? ? ? ?]

പിരിഞ്ഞിരിക്കാൻ വയ്യ...”

“അച്ചോടാ….മൂന്നു ദിവസമല്ലെ അർജു പോയി അടിച്ചു പൊളിച്ചു വാ..”

സ്വപ്നയുടെ തോളിൽ ക്‌ളീൻ ഷേവ് ചെയ്ത താടി ഉരസികൊണ്ട് അർജുൻ അവന്റെ കൈ രണ്ടും കൊണ്ട് അവളുടെ ഇടുപ്പിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ചു. തൂവെള്ള കലത്തപ്പം പോലും തോൽക്കുന്ന മർദ്ദവമേറിയ വയറിലും പൊക്കിളും അവന്റെ വിരലുകൾ പതിഞ്ഞു.

അർജുൻ മിക്കപ്പോഴും അമ്മയെ അതുപോലേ ചേർന്നുനില്കുമെങ്കിലും ഇന്ന് അവന്റെ അരയിലെ മുഴുപ്പ് നല്ലപോലെ അവളെ അറിയിക്കും വിധമായിരുന്നു. പക്ഷെ അതൊരിക്കലും മറ്റൊരു അർഥത്തിൽ സ്വപ്നയ്ക്ക് തോന്നിയതുമില്ല.

“സ്വപ്നക്കുട്ടീ…”

“എന്താടാ ചെക്കാ….” വിമ്മിന്റെ പത സ്വപ്നയുടെ കൈവിരലിലൂടെ അർജുന്റെ കവിളിലേക്ക് പതഞ്ഞു….

“സ്വപ്നകുട്ടിക്ക് എന്താ ഞാൻ വാങ്ങിച്ചിട്ട് വരണ്ടേ.. ത്യശൂർന്നു. കസവു സാരി മതിയോ.”

“എന്തിനാ ഇപ്പൊ കസവു സാരി” സ്വപ്നയുടെ കണ്ണുകൾ അർജുന്റെ മുഖത്തിഴഞ്ഞു...

“ഓഫീസിലെ ലതമ്മയുടെ മകളുടെ കല്യാണത്തിനുപോകുമ്പോ ഉടുക്കാൻ...”

“വാങ്ങിക്കാൻ അറിയാമെങ്കിൽ വാങ്ങിച്ചോ..” സ്വപ്ന കള്ള ചിരി ചിരിച്ചു….

“പിന്നെ കല്യാണത്തിന് പോവുമ്പോ, മാനേജരുടെ കാറിൽ പോകണ്ട കേട്ടോ അമ്മ”

“അതെന്താ..മോനു” അവളുടെ മിഴികളിൽ ആകാംക്ഷയേറി….

“അയാള് എന്തൊരു വായ നോട്ടമാ എന്റെ സ്വപ്നക്കുട്ടിയെ…...എനിക്കിഷ്ടല്ല.!!” അർജുൻ അവന്റെ ചുണ്ടുകളെ സ്വപ്നയുടെ കഴുത്തിൽ ചേർത്തുകൊണ്ട് ഉരച്ചു.

സ്വപ്ന ഒരുമിനിഷം കണ്ണുകൾ അടച്ചുകൊണ്ട് അർജുന്റെ കരവലയത്തിൽ ലയിച്ചു നിന്നു. അവൾക്ക് അർജുനോട് വേണ്ടാന്ന് പറയാനായില്ല.

ഒരു നിമിഷത്തിനു ശേഷം മാൻ മിഴികൾ തുറന്നവൾ ചോദിച്ചു..“എപ്പോ?” “രണ്ടാഴ്ചമുൻപ് അമ്മയുടെ പിറന്നാളിന് ഓഫീസിലെ സ്റ്റാഫ് എല്ലാരും വന്നപ്പോൾ…..”

“ഹഹ....അത് സാരമില്ല, അർജു, അതൊക്കെ നോക്കിയാൽ എങ്ങനാ ജീവിക്കുക.”

“എന്നാലും എനിക്കിഷ്ടമല്ല, അങ്ങനെ ആരും നോക്കണ്ട എന്റെ സ്വപ്നകുട്ടിയെ.”

“ശെരി ശെരി, ഇനി ആരേലും നോക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്റെമോൻ അവരോടു നോക്കണ്ട, സ്വപ്ന നിന്റെ മാത്രമാണ് എന്ന് പറ...”

“ഉം...പറയാം” സ്വപ്ന അർജുന്റെ വിഷമം മാറ്റാൻ വേണ്ടി പറഞ്ഞതെങ്കിലും അതിൽ എവിടെയോ തീരമോഹങ്ങൾ ഉറങ്ങി കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഫോൺ അടിക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ സ്വപ്നയിൽ നിന്നും അടർന്നു മാറി, അർജുൻ ഹാളിലേക്ക് ചാർജ് ചെയ്യുന്ന ഫോൺ ഊരിയെടുത്തു.

തൃശൂരിൽ ഫുട്ബാൾ മാച്ചിന് അടുത്ത ദിവസം പോകാനുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ കോച്ച് വിളിച്ചതായിരുന്നു. നോക്കിയ 1100 ഫോൺ