Chapter Title : ടീച്ചറുടെ പൊക്കിൾ [കൗസല്യ]

സാറും (ബാലചന്ദ്രൻ സാറിനെ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്നത് ബാലു സാർ എന്നാണ് ) പെമ്പിള്ളേരുടെ കാര്യം നോക്കാൻ വാസന്തി ടീച്ചറും ആയിരുന്നു...

ബാലു സാർ വലിയ തമാശക്കാരനും എളുപ്പം ഇണങ്ങുന്ന ആളുമാണ്....

എന്നാൽ വാസന്തി ടീച്ചർ അങ്ങനെ ആയിരുന്നില്ല... ഗൗരവം വിട്ടൊഴിയാത്ത പ്രകൃതം... എളുപ്പം ആർക്കും അങ്ങനെ അടുക്കാൻ തോന്നില്ല...

38 വയസ്സായിട്ടും ഇപ്പഴും അവിവാഹിത ആയിരിക്കുന്നു.....( കലശലായ ഒരു പ്രേമ ബന്ധത്തിൽ അകപ്പെട്ട ടീച്ചറെ പുളിങ്കൊമ്പ് കണ്ടപ്പോൾ ആരോ തേച്ചിട്ട് പോയതിന്റെ പേരിൽ പുരുഷ വിദ്വേഷി ആയി തുടരുന്നു വത്രേ...)

കാണാൻ അഭൗമ കാന്തിയൊന്നും ഇല്ലെങ്കിലും സുന്ദരി തന്നെ....

മുണ്ടകൻ പാടത്ത് കാറ്റ് വീഴ്ച പോലെ... കൈത്തണ്ടയിൽ നീണ്ട നനുത്ത ചെമ്പൻ രോമങ്ങൾ നല്ലത് പോലുണ്ട്.....

" ഇവിടെ ഇത്രേം ഉണ്ടെങ്കിൽ....." അവിടെ " എന്തോരം കാണും...?"

കാണുന്ന ആണായാലും പെണ്ണായാലും.... അറിയാതെ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചു പോവുക സ്വാഭാവികം...!

(ഓർക്കുന്നത് കുമ്പനാണെങ്കിൽ കുട്ടൻ ഒന്ന് വെട്ടി വിറച്ചിരിക്കും എന്നത് ഉറപ്പ്..!)

ടീച്ചർക്ക് ബ്യൂട്ടി പാർലറിൽ കേറി ഇറങ്ങുന്ന ശീലമുണ്ട് എന്ന് ഐബ്രോസ് കണ്ടാലേ അറിയാം..., അതിനപ്പുറം മറ്റ് ട്രീറ്റ്മെന്റ് ഒന്നും ചെയ്യിക്കാറില്ല എന്നത് കൈ കണ്ടാലും..!

" ഈ മൈരിന് കൂട്ടത്തിൽ.... കയ്യിലെ മൈര് കൂടി അങ്ങ് കളയിക്കരുതോ..?"

ഉമയുടെ സുഹൃത്ത് സുഷ ഒരു ദിവസം... അല്പം ചൊടിച്ച് ആത്മഗതം പറഞ്ഞത് ലേശം കടന്ന് പോയെങ്കിലും... വാസ്തവമാണ് എന്ന് എല്ലാരും അംഗീകരിക്കുക തന്നെ ചെയ്തു...

എന്തായാലും ഒരു കാര്യം ഉറപ്പായിരുന്നു... ഭയ ഭക്തി എന്നതിലും ഉപരി... വാസന്തി ടീച്ചറിൽ നിന്നും ബോധപൂർവ്വം അകലം പാലിക്കാൻ വിശിഷ്യാ പെൺകുട്ടികൾ ശ്രദ്ധിച്ചു പോന്നു..

ഒരു ദിവസം നീണ്ട ട്രെയിൻ യാത്രക്കിടയിലും ഉമയും നിവിനും അതിര് വിട്ട പോലെ ഇടപഴകുന്നത് എല്ലാരും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടും ആരും അത് ഗൗരവമായി എടുത്തില്ല....

സെക്കന്തരാബാദിൽ ആണ് അവർ ട്രെയിൻ ഇറങ്ങിയത്...

മുൻ കൂട്ടി ബുക്ക് ചെയ്ത ആറോൺ ടൂറിസ്റ്റ് ഹോമിൽ അവർ എത്തി..

15 ഡബ്ൾ റൂമും ഒരു സിംഗ്ൾ റൂമും...

സിംഗ്ൾ റൂം ബാലു സാറിനുള്ളതായിരുന്നു...

കൂട്ടത്തിൽ റാണി ഉമ ആയത് കൊണ്ടും ലൈൻ നിവിൻ