Chapter Title : താമരപ്പൂവിതൾ [എട്ടത്തിയമ്മ][കൊമ്പൻ]

പതിയെ ഏടത്തിയുടെ പട്ടുപോലെയുള്ള കാല്പാദം പതിയെ പിടിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ മുഖത്തേക്കടുപ്പിച്ചു. എന്റെ മൂക്കിന്റെ അറ്റം കൊണ്ട് ഏടത്തിയുടെ കാൽപാദം ഒന്ന് തൊട്ടു. ഏട്ടത്തി വീണ്ടും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ “വേണ്ട അജൂ…” എന്ന് പറയുമ്പോളും അതിന്റെ ശക്തി വളരെ കുറവാണെന്നു ഞാനും അറിഞ്ഞു.

കാല്പാദങ്ങളിൽ എന്റെ ചുണ്ടു ഉരസിനടന്നു. പച്ച മാങ്ങാ കടിക്കുന്ന പോലെ ഏടത്തിയുടെ കാലിൽ ഞാൻ പയ്യെ കടിച്ചു. കണ്ണെഴുതിയ ഏടത്തിയുടെ കണ്ണിൽ സന്തോഷം കൊണ്ട് കണ്ണീരൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത് കണ്ടതും ഏടത്തിയുടെ അരികിൽ ഞാനും ചരിഞ്ഞുകിടന്നുകൊണ്ട് ഏട്ടത്തിയെ ചുറ്റിപിടിച്ചു. ഏടത്തിയുടെ മാംസളമായ ദേഹം എന്റെ കൈപ്പിടിയിൽ ആദ്യമായി അമർന്ന് കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാൻ ഇരുകൈകൊണ്ട് ഏട്ടത്തിയെ എന്റെ നെഞ്ചോടു ചേർത്തിപിടിച്ചു, ഏടത്തിയുടെ നെറ്റിയിൽ ഞാനെന്റെ ചുണ്ടു അമർത്തിപ്പിടിച്ചു.

“എട്ടത്തീ….”

“അജൂ….എനിക്ക് നിന്നെ വേണം… ഞാനാർക്കും നിന്നെ കൊടുക്കാൻ വയ്യ മോനെ…. എനിക്ക് നിന്നെ ഈ ജന്മം മുഴുവനും കൊതിതീരെ സ്നേഹിച്ചു നിന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നുറങ്ങണം….”

“ഏട്ടത്തിയെന്റെ പ്രണയം സ്വീകരിക്കുമോ എന്ന ഭയമായിരുരുന്നു….നിഷിദ്ധമല്ലേ എട്ടത്തീ….പാപമല്ലേ അമ്മയുടെ സ്‌ഥാനമല്ലേ ഏട്ടത്തിക്ക്?! ദൈവങ്ങളെന്നോട് പൊറുക്കുമോ?!”

“എന്താണ് നിഷിദ്ധം? പ്രണയത്തിനു അങ്ങനെയൊരു അതിർവരമ്പുണ്ടോ അജൂ…..സത്യത്തിലെനിക്ക് നീ നഷ്ടമാകുമോ എന്ന പേടിയായിരിന്നു, പലപ്പോഴും നീയിങ്ങിട്ടക്ക് വരാതെ. ഞാനെത്ര കൊതിച്ചിരുന്നു നിന്റെ ആ വിളിക്കായി…”

“എട്ടത്തീ, എനിക്കെന്റെ ഏട്ടത്തിയെ തനിച്ചു നോവാൻ വിട്ടിട്ട് മറ്റൊരു ജീവിതമൊന്നും വേണ്ട! എനിക്ക് വേണം ഈ ജന്മം മുഴുവനും…”

“എന്റെ ഏട്ടനും ഏട്ടത്തിയെ തനിച്ചു നോവുന്നത് കാണുമ്പോ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാകും അല്ലെ! ഏടത്തിയുടെ മനസ് നിറഞ്ഞ ചിരിയെനിക്ക് കാണണം…”

ഞാൻ ഏടത്തിയുടെ ചന്തിയിൽ കൈകൊണ്ടു അമർത്തി പിഴിഞ്ഞുകൊണ്ട് കഴുത്തിലൂടെ ചുണ്ടുരച്ചുകൊണ്ട് മാറിലേക്ക്