Chapter Title : തമ്പുരാട്ടി 10 [രാമന്‍]

അമ്മയും അമ്മമ്മയും ഹാളിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കേറി വന്ന എന്നെ കണ്ണെടുക്കാതെ അമ്മ നോക്കുന്നത് കണ്ടേലും! അമ്പലത്തിൽ കൂടെ വരാത്ത പെണ്ണിനോട് അങ്ങനെ മൈൻഡ് കൊടുക്കാൻ പോണ്ടാന്നുള്ള ഇത്തിരി വാശി എന്റെയുള്ളിൽ കേറി. ഞാൻ അമ്മയെ നോക്കാനേ പോയില്ല.

ഇത്തിരി സംസാരിക്കാനുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു എല്ലാരേം അമ്മമ്മ ഹാളിൽ ഇരുത്തി. കുട്ടികളായോണ്ട് അനുഷേച്ചിയും എന്നേയും ഏട്ടത്തിയേയും മാത്രം വിളിച്ചില്ല.അവർ അവരുടെ ഫാമിലികാര്യം പറയാനാവും!

ഞങ്ങളിപ്പോഴും കുഞ്ഞി കുട്ടികളാന്നാ എല്ലാരുടെയും വിചാരം! സാരല്ല!! വിഷമൊന്നുല്ല!! ഇത്തിരി മാറി നടുമുറ്റത്തിൻറെ സൈഡിലെ മരത്തിന്റെ ഊഞ്ഞാലിൽ അതോണ്ട് ഞങ്ങൾ റീലും കണ്ടിരുന്നു.

വേണേൽ ശ്രദ്ധിച്ചാൽ അവർ പറയുന്നതൊക്കെ കേൾക്കാൻ പറ്റും! പക്ഷെ അതിനൊന്നും ഞങ്ങൾ നിന്നില്ല!

ഇത്തിരി നേരം അങ്ങനെ ഇരുന്നപ്പോ..പെട്ടന്ന് അമ്മയുടെ ഒച്ച പൊന്തുന്നത് ഞാൻ കേട്ടു! പടച്ചോനേ നെഞ്ച് ചെറുതായി ഒന്നാളി! ദേഷ്യത്തിലാണല്ലോ...ഈ വീട് അമ്മായിനി മരിച്ച വീട് പോലെയാക്കുമോ?

“മോളേ അങ്ങനെയല്ല....” അമ്മയെ ശാന്തയാക്കാൻ രഘുവല്ല്യച്ചൻ സ്നേഹത്തോടെ പറഞ്ഞു നോക്കാണ്..പെട്ടന്ന് അമ്മായതാ ചാടി എഴുന്നേൽക്കുന്ന..

“എന്തല്ലെന്ന്.....” അമ്മയുടെ ഒച്ച നല്ലപോലെ പൊന്തി. ചുറ്റിനുമുള്ള എല്ലാരും..ഞെട്ടി വിറക്കുന്നത് എനിക്ക് കാണാനായിരുന്നു. ചെറിയമ്മമാർ ഒന്നും തലയേ പൊക്കുന്നില്ല.

“ സ്വത്തും എഴുതി തന്ന് അങ്ങു പറഞ്ഞു വിടാൻ നോക്കാ..എന്നേയും എന്റെ മക്കളെയും വിളിച്ചു വരുത്തിയത് അതിനാണോ?.ഹേ....” വിറക്കുന്ന അമ്മയുടെ ചീത്ത കേട്ട് ആരും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

അമ്മയുടെ ഏട്ടന്മാർ ഒന്നും ചെയ്യാനാകാതെ വിഷമിച്ചു നിൽക്കുന്ന കണ്ടപ്പോ എന്തോ എനിക്ക് അവരോട് പാവം തോന്നി.

“പണ്ടും എല്ലാർക്കും തലവേദന ഞാനാണല്ലോ ല്ലേ....ഒഴിവാക്കണേൽ ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു വരുത്തി..സൽക്കരിക്കൊന്നും വേണ്ട!!! എന്റെ മക്കളോട് ഈ സ്നേഹോക്കെ കാണിച്ചത്