Chapter Title : തങ്കച്ചന്‍റെ പ്രതികാരം 2 [Smitha]

വാക്ക് കേട്ട് അവള്‍ക്ക് അദ്ഭുതമല്ല ഉണ്ടായത്. മറിച്ച് കവയ്ക്കിടയില്‍ ഒരു കിരുകിരുപ്പാണ് അദ്ദേഹം "കഴപ്പ് " എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അനുഭവപ്പെട്ടത്. അതി സുന്ദരനായ പുരോഹിതന്‍ ചുവന്ന അധരങ്ങള്‍ പിളര്‍ത്തി "കഴപ്പ്" എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ തന്‍റെ പൂറു നനഞ്ഞത് അവള്‍ അറിഞ്ഞു. അപ്പോള്‍ അവള്‍ തുടകള്‍ കൂട്ടി ഞെരിച്ചു. ഫാദര്‍ നോക്കി നില്‍ക്കെ അങ്ങനെ ചെയ്തതില്‍ അവള്‍ക്ക് പിന്നെ അതിയായ ജാള്യതയുണ്ടായി. അവള്‍ ലജ്ജിച്ച് തല കുനിച്ചു.

"ശരീരം ഈ പ്രായത്തിലും ഇതുപോലെ ഒക്കെ കൊഴുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അതും പിടിവിട്ടു പോകുന്ന ഭാഗങ്ങള്‍ ഒക്കെ ഇങ്ങനെ തള്ളി മലര്‍ന്ന് നിക്കുമ്പം എങ്ങനെയാ കഴപ്പ് ഉണ്ടാകാതിരിക്കുന്നെ അല്ലേ?"

പദപ്രയോഗങ്ങളിലെ പുളിപ്പും വളിപ്പും അവളെ അതിശയപ്പെടുതിയില്ല. ഇടവകാംഗങ്ങള്‍ ബഹുമാനത്തോടെയും ആരാധനയോടെയും കാണുന്ന ഒരു വൈദികന്‍ അത്തരം വാക്കുകള്‍ ഉപയോഗിക്കുമോ എന്ന ആശങ്ക അപ്പോള്‍ മേരിക്കുട്ടിയെ അലട്ടിയില്ല.

പകരം കൂടുതല്‍ കൂടുതല്‍ ദേഹം വിടര്‍ന്നു ത്രസിക്കുകയാണുണ്ടയത്.

"ഏത് ഭാഗങ്ങളാ അച്ചാ?"

അധരം നനച്ചുകൊണ്ട് പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു.

"പറഞ്ഞാ മതിയോ അതോ തൊട്ടുകാണിക്കണോ?"

"അച്ഛന്റെ ഇഷ്ടം"

അവള്‍ പറഞ്ഞു.

"എന്‍റെ മേരിക്കുട്ടീ..."

വൈദികന്‍ വിളിച്ചു.

"എന്തോ..."

വിധേയപ്പെടലിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ ഭാവം വാക്കുകളില്‍ നിറച്ച് അവള്‍ വിളികേട്ടു.

"നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മൊതല്‍ ഇങ്ങനെ എന്തിനും റെഡിയായി ആണുങ്ങടെ മുമ്പില്‍ നിന്നിട്ട് നിന്നെ ഒന്ന് പിടിച്ച് ഞെക്കി നോക്കാത്തവമ്മാര്‍ക്ക് എന്തേലും കൊഴപ്പം കാണും..."

അദ്ധേഹത്തിന്റെ ഓരോ വാക്കും ദേഹത്ത് സുഖകരമായി തറഞ്ഞു കയറുകയാണ്. ദേഹം ഒന്ന് ഇളക്കിക്കാണിക്കാന്‍ അവള്‍ കൊതിച്ചു. കാമം പീലിവിരിച്ചാടാന്‍ തുടങ്ങുകയാണ്....

"എനിക്കും ഉണ്ട് ആ കുഴപ്പം. നീയിങ്ങനെ പൊട്ടാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന ഒരു ബോംബ്‌ പോലെ എന്‍റെ മുമ്പില്‍ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പം വെറുതെ നോക്കി ഇരിക്കുന്ന എനിക്കും ഉണ്ട് കുഴപ്പം ...."

അദ്ദേഹം തുടര്‍ന്നു.

"ഒരു വൈദികന്‍ ആണ് എന്നുള്ള കുഴപ്പം. അല്ലെങ്കില്‍ നിന്നെ ഞാന്‍ ഒന്ന് ഞെക്കി പൊട്ടിച്ച് ഉഗ്രന്‍ ഒരു സ്ഫോടനം നടത്തിയേനെ!"

വാക്കുകള്‍ നേരെ കവകള്‍ക്കിടയിലേക്ക് അസ്ത്രങ്ങളെപ്പോലെ തറഞ്ഞു കയറുകയാണ്.

"ഞങ്ങള്‍ വൈദികരും പച്ച മനുഷ്യര്‍ തന്നെയാ. ശ്വാസംമുട്ടിയാ ഈ ലൈഫ്. നിന്നെപ്പോലെ കൊഴുപ്പ് മുറ്റിയ ചരക്ക് പെണ്ണുങ്ങള്‍