Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

നിന്ന് മറ്റൊന്നിലേക്ക് നിമിഷങ്ങൾക്കകം എത്താമെന്ന്.

ചിലർക്ക് സമയം തന്നെ വേറൊരു രീതിയിൽ അനുഭവപ്പെടുമായിരുന്നു എന്നും പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് മനുഷ്യർ എവിടെയായിരുന്നാലും പ്രാർത്ഥിച്ചാൽ അവർ കേൾക്കുമെന്ന് വിശ്വസിച്ചു.”

“അത് സത്യമാണോ?”

“കഥയിൽ അതാണ് പറയുന്നത്,” ഹരിഹരൻ ചിരിച്ചു.

ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

“എന്നാലൊരു കാര്യം മനുഷ്യർ മുഴുവൻ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നില്ല.”

“എന്ത്?”

“ആ ജീവികൾ മനുഷ്യരെപ്പോലെ ആയിരുന്നില്ല.”

“അതെനിക്ക് അറിയാം.”

“ഇല്ല. ഞാൻ പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.”

ഹരിഹരൻ വിരൽ ഉയർത്തി.

“മനുഷ്യന് ഭക്ഷണം വേണം. വെള്ളം വേണം. ശ്വാസം വേണം. എന്നാൽ പല പുരാതനരേഖകളും പറയുന്നത്, ആ ജീവികളിൽ ഭൂരിഭാഗത്തിന്റെയും ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനം സൂര്യപ്രകാശമായിരുന്നു എന്നാണ്.”

ആദിത്യൻ സ്തംഭിച്ചു.

“സൂര്യപ്രകാശമോ?”

“അതെ. ചെടികൾ സൂര്യപ്രകാശം ഉപയോഗിച്ച് ജീവിക്കുന്നതുപോലെ. എന്നാൽ അതിന്റെ വളരെ സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു രൂപം. അവർ ഭക്ഷണവും കഴിച്ചിരിക്കാം. ജലവും ഉപയോഗിച്ചിരിക്കാം.

പക്ഷേ യഥാർത്ഥ ഊർജ്ജം ലഭിച്ചിരുന്നത് സൂര്യനിൽ നിന്നായിരുന്നുവത്രേ.”

“എല്ലാവർക്കും?”

“ഇല്ല. ചില വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർ നേരിട്ടുള്ള സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ നിന്നും ഊർജ്ജം സ്വീകരിച്ചു. ചിലർക്ക് അത് സഹിക്കാൻ പോലും പറ്റില്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നത് ചന്ദ്രപ്രകാശം.”

“ചന്ദ്രപ്രകാശവും സൂര്യപ്രകാശം തന്നെയല്ലേ?”

ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിൽ സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു.

“ശരിയാണ. അതാണ് കാര്യം. ചന്ദ്രൻ സ്വന്തം വെളിച്ചമുണ്ടാക്കുന്നില്ല. സൂര്യപ്രകാശം തിരിച്ചുവിടുകയാണ്. അതിന്റെ ദുർബലമായ രൂപം. ചില ജീവികൾക്ക് അതുമതി എന്നാണ് കഥകൾ പറയുന്നത്.”

ഒരു നിമിഷം മുറിയിൽ നിശ്ശബ്ദത പരന്നു.

“പക്ഷേ പിന്നെ എന്തോ സംഭവിച്ചു.”

ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദം താഴ്ന്നു.

“ഏകദേശം ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അൻപത് വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്.”

“എന്ത്?”

“ഒരു മഹാഗ്രഹണം.”

ആദിത്യൻ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കാൻ