Chapter Title : ഓർമക്കുറിപ്പ് [കത്തനാർ]

കണ്ണുയർത്തി.

“തീ സൃഷ്ടിക്കാനുള്ള മാർഗം പഠിപ്പിച്ചത് അവർ ആണെന്ന് ചില പാരമ്പര്യങ്ങൾ പറയുന്നു. മരക്കട്ടകൾ ഉരസി തീ ഉണ്ടാക്കുന്നതും, തുടർച്ചയായി നിലനിർത്തുന്നതും. പിന്നീട് ചക്രത്തിന്റെ ആശയം.

ഒരുവസ്തു ചുമക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഉരുട്ടിയാൽ എളുപ്പമാണെന്ന് മനുഷ്യർ മനസ്സിലാക്കിയത്. കൃഷിരീതികൾ. നദിവെള്ളം തിരിച്ചുവിട്ട് വയലുകളിൽ എത്തിക്കുന്ന ജലസേചനസംവിധാനങ്ങൾ. സൂര്യന്റെ ചലനം കണ്ട് കാലാവസ്ഥ കണക്കാക്കുന്ന വിദ്യ. നക്ഷത്രങ്ങൾ നോക്കി വഴി കണ്ടെത്തുന്ന രീതി.”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ക്രമേണ കഥ പറയുന്ന ഗുരുവിന്റെ സ്വരമായി മാറി.

“മനുഷ്യർ വളർന്നു. കുടിലുകൾ ഗ്രാമങ്ങളായി. ഗ്രാമങ്ങൾ നഗരങ്ങളായി. ആദ്യത്തെ വലിയ രാജ്യമേഖലകൾ ഉയർന്നു. കല്ലുകൾ ചേർത്ത് നിർമ്മിച്ച മഹത്തായ കെട്ടിടങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

ലോഹങ്ങൾ ഉരുക്കാനുള്ള വിദ്യ ലഭിച്ചു. ഔഷധങ്ങൾ കണ്ടെത്തി. ഗണിതം വളർന്നു. പലിടത്തും മനുഷ്യർ തങ്ങളെ സഹായിച്ച ആ ജീവികളെ ഓർമ്മിക്കാൻ തുടങ്ങി.”

“അവരെയാണോ ദൈവങ്ങളാക്കിയത്?”

ഹരിഹരൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അങ്ങനെ പറയാം. അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യർ അവരിൽ കണ്ട മഹത്വത്തിന് നൽകിയ പേരാണ് ദൈവം എന്നു പറയാം.”

അദ്ദേഹം തുടർന്നു.

“ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ ഒരു ജീവി സഹായിച്ചാൽ അവിടുത്തുകാർ അവനെ സംരക്ഷകനായി കണക്കാക്കി. മറ്റൊരിടത്ത് മറ്റൊരു ജീവി സഹായിച്ചാൽ അവിടുത്തുകാർ അവനെ ആരാധിച്ചു.

നൂറ്റാണ്ടുകൾ കടന്നപ്പോൾ കഥകൾ മാറി. രൂപങ്ങൾ മാറി. പക്ഷേ ആശയം നിലനിന്നു. മനുഷ്യനെക്കാൾ ശക്തരായ, അറിവുള്ള, അത്ഭുതങ്ങൾ ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ജീവികൾ.”

“പിന്നെ?”

“പിന്നെ മനുഷ്യർ അവരോട് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ തുടങ്ങി.”

“അവർ അടുത്തില്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും?”

“അതെ.”

ആദിത്യൻ നെറ്റി ചുളിച്ചു.

ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞു,

“കാരണം ആ ജീവികൾ സാധാരണ യാത്രക്കാരായിരുന്നില്ലെന്നാണ് വിശ്വാസം. ചിലർക്ക് ആകാശങ്ങൾ കടക്കാൻ കഴിഞ്ഞുവെന്ന്. ചിലർക്ക് ഒരു സ്ഥലത്ത്