Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം അധ്യായം 4 : മാധവം [കത്തനാർ]

ചോദിച്ചാൽ നിനക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ പരിമിതമായിരിക്കണം. ആ വീട്ടിലെ മുറികളുടെ എണ്ണംപോലും പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയാൽ കുടുങ്ങും.”

“ശ്രദ്ധിക്കാം.”

“മാധവന്റെ സ്വഭാവം?”

ആദിത്യൻ ആലോചിച്ചു.

“ദരിദ്രൻ. ജോലി ആവശ്യമുണ്ട്. എന്നാൽ ഭീരുവല്ല.”

“മറ്റെന്ത്?”

“വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവൻ. പക്ഷേ വലിയ പണ്ഡിതനല്ല. സ്വത്ത് നഷ്ടപ്പെട്ടതിൽ വിഷമമുണ്ട്. അച്ഛനോട് കോപവുമുണ്ട്.”

“നല്ലത്.”

“യഥാർത്ഥ മാധവൻ ഉണ്ടായിരുന്നോ?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

രാധയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറിയൊരു സംതൃപ്തി തെളിഞ്ഞു. അവൻ ശരിയായ ചോദ്യം ചോദിച്ചതുപോലെ.

“ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“ഇപ്പോൾ?”

“അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ബോംബെയിലേക്കു പോയി. അവിടെ നിർമാണജോലിയിലാണെന്നായിരുന്നു അവസാനവിവരം. നാട്ടിലുള്ളവരുമായി ബന്ധമില്ല. മടങ്ങിവരാൻ കാരണമൊന്നുമില്ല.”

“ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടോ?”

“അവസാനമായി ലഭിച്ച വിവരമനുസരിച്ച്.”

“അവൻ മടങ്ങിവരാൻ കാരണമില്ല എന്നത് അവൻ മടങ്ങിവരില്ല എന്ന ഉറപ്പല്ല.”

രാധ മിണ്ടാതെ നിന്നു.

“അവനെ നിരീക്ഷിക്കാൻ ആരെയെങ്കിലും നിയോഗിക്കണം,” ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

മുന്നിലെ കരുണൻ കണ്ണാടിയിലൂടെ അവനെ നോക്കി.

“അത്ര ആവശ്യമുണ്ടോ?”

“ഞാൻ തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിൽ കയറുന്ന അതേ സമയത്ത് യഥാർഥ മാധവൻ നാട്ടിലെത്തിയാൽ നമ്മുടെ ദൗത്യം അന്നുതന്നെ അവസാനിക്കും. യാദൃച്ഛികമായാലും ശത്രുവിന്റെ പദ്ധതിയായാലും മുൻകൂട്ടി അറിയണം.”

“ക്രമീകരിക്കാം,” കരുണൻ പറഞ്ഞു.

“അവനു ദോഷമൊന്നും വരരുത്.”

“നിരീക്ഷണം മാത്രം.”

സംഭാഷണം അവസാനിച്ചെങ്കിലും ആദിത്യന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമായില്ല.

കരുണനും രാധയും.

സുമലത അവരെ വിശ്വസിക്കുന്നു.

അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ കടമയുടെ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഹരിഹരന്റെ കണ്ണുകളിലും ഒരിക്കൽ സ്നേഹമുണ്ടായിരുന്നു. ഗുരുവിന്റെ കരുതൽ. സ്വന്തം വംശത്തിന്റെ അറിവ് കൈമാറാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം.

പിന്നീട് അതേ കൈകൾ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകി.

മനുഷ്യരുടെ വാക്കുകളെ മാത്രം വിശ്വസിക്കുന്നത് അപകടകരമാണെന്ന് ആ രാത്രി പഠിച്ചു.

കറുത്ത വള അവന്റെ ഉള്ളിൽ ചലിച്ചു.

രാധ അവന്റെ തൊട്ടരികിൽ