Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അധ്യായം 3: സുമലതം

പുതുശ്ശേരി ഇല്ലത്തിലെ അന്നത്തെ അത്താഴം പതിവിലും നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.

നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽനിന്ന് മടങ്ങിയെത്തിയവരുടെ ദേഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒരു കുളികഴിഞ്ഞിട്ടും ചിതപ്പുകയുടെ ഗന്ധം ഇനിയും പൂർണമായി വിട്ടുപോയിരുന്നില്ല. ഊട്ടുപുരയിലെ വലിയ നിലവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിലും ആ വെളിച്ചത്തിന് ആരുടെയും മുഖത്തെ ഇരുട്ട് നീക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ പാത്രങ്ങളുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ കുട്ടികളുടെ സംസാരവും മുതിർന്നവരുടെ ചർച്ചകളും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഇടമായിരുന്നു അത്. അന്ന് കേട്ടത് കരണ്ടികൾ പാത്രങ്ങളിൽ തട്ടുന്ന നേർത്ത ശബ്ദവും ഇടയ്ക്കിടെ ആരെങ്കിലും അടക്കിപ്പിടിച്ചുവിടുന്ന ദീർഘനിശ്വാസവും മാത്രം.

ആദിത്യൻ സാവിത്രിയുടെ അരികിലായിരുന്നു ഇരുന്നത്. അവന്റെ മുന്നിലെ വാഴയിലയിൽ ചോറും കറികളും വിളമ്പിയിരുന്നു. കാർത്യായനി രണ്ടുതവണ കൂടി ചോറ് നൽകാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ തലകുലുക്കി തടഞ്ഞു.

“ഇത്ര കുറച്ചേ കഴിച്ചുള്ളൂ, ഉണ്ണീ,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

മറുപടി പറയാതെ ആദിത്യൻ ഇലയിലേക്കു നോക്കി.

വിശപ്പില്ലായിരുന്നു.

ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു. രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും ശരിയായി കഴിച്ചിട്ടില്ല. നീണ്ട യാത്രയും അന്ത്യകർമ്മങ്ങളും കരച്ചിലും അവന്റെ ശേഷിച്ച ശക്തിയും ചോർത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ഭക്ഷണം വായിലേക്കെടുക്കുമ്പോഴെല്ലാം മുത്തച്ഛന്റെ മുഖം മുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു.

വെള്ളവസ്ത്രത്തിൽ പൊതിഞ്ഞ ശരീരം.

അടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.

തന്റെ ചോദ്യങ്ങൾക്കൊന്നും ഇനി മറുപടി നൽകാത്ത ചുണ്ടുകൾ.

“കുറച്ചുകൂടി കഴിക്കൂ,” സാവിത്രി മൃദുവായി പറഞ്ഞു. “വെറും വയറ്റിൽ കിടന്നാൽ ഉറങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”

“മതി, മുത്തശ്ശി.”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം വളരെ പതിഞ്ഞതായിരുന്നു.

“ശരീരം നോക്കാതിരുന്നാൽ ദുഃഖം കുറയില്ല,” സാവിത്രി പറഞ്ഞു.

അവളുടെ വാക്കുകളിൽ ശാസനയേക്കാൾ കൂടുതൽ കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ആദിത്യൻ മറ്റൊരു ഉരുള ചോറ് വായിലേക്കെടുത്തു. ചവയ്ക്കാൻതന്നെ ബുദ്ധിമുട്ട് തോന്നി. അവൻ വെള്ളം കുടിച്ച് അത് ഇറക്കി.