Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ആ പേര് ആരാണ് പറഞ്ഞത്?”

“ചെറുമുത്തച്ഛൻ.”

“വേറെ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു?”

“അച്ഛനും ചെറിയച്ഛനും അവിടെ പോയിരുന്നുവെന്ന്. അവരുടെ അപകടം സ്വാഭാവികമായിരുന്നില്ലെന്ന്.”

സുമലത ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ അവനെ നോക്കി നിന്നു.

“ഹരിഹരൻ തിരുമേനി നിന്നോട് എത്രത്തോളം പറഞ്ഞുവെന്ന് എനിക്കറിയില്ല,” അവൾ പറഞ്ഞു. “പക്ഷേ എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് അദ്ദേഹത്തോടുപോലും ഇപ്പോൾ പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമാണ്.”

“ചെറുമുത്തച്ഛനോടും പറയാത്ത രഹസ്യമോ?”

“അതെ.”

അവളുടെ മറുപടിയിൽ യാതൊരു മടിയുമില്ലായിരുന്നു.

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ മുന്നറിയിപ്പ് ഉയർന്നു.

“എന്താണ്?”

സുമലത പറയാൻ തുടങ്ങിയതും അകത്തുനിന്ന് ഒരു ജോലിക്കാരി വേഗത്തിൽ നടന്നു വന്നു.

“തമ്പുരാട്ടീ.”

സുമലത തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“എന്താ?”

“സാവിത്രി തമ്പുരാട്ടി വിളിക്കുന്നു.”

സുമലതയുടെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത തെളിഞ്ഞു. അവൾ ആദിത്യനെ നോക്കി.

“എന്തിനാണെന്ന് പറഞ്ഞോ?”

“ഇല്ല. ഇപ്പോൾതന്നെ ചെല്ലണമെന്ന് പറഞ്ഞു.”

സുമലത ഏതാനും നിമിഷങ്ങൾ ആലോചിച്ചു. ശേഷം ആദിത്യന്റെ അടുത്തേക്ക് അല്പം കൂടി നീങ്ങി. അവളുടെ ശബ്ദം വളരെ താഴ്ന്നിരുന്നു.

“നീ മുറിയിലേക്ക് പൊയ്ക്കോ .”

ആദിത്യൻ തലകുലുക്കി.

“പക്ഷേ വാതിൽ കുറ്റിയിടരുത്.”

അവൻ നെറ്റിചുളിച്ചു.

“എന്തിന്?”

“എന്റെ മുറിയും മുകളിലത്തെ നിലയിലാണ്. സാവിത്രിയമ്മയോടുള്ള സംസാരം കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ കിടക്കാൻ വരുമ്പോൾ നിന്റെ മുറിയിൽ വരാം. അപ്പോൾ എല്ലാം പറയാം.”

“ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞുകൂടേ?”

“രണ്ടുവാക്കിൽ പറയാവുന്ന കാര്യമല്ല.”

അവൾ വീണ്ടും ചുറ്റും നോക്കി.

“നീലകണ്ഠത്ത് മനയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഒരു കാര്യം ഞാൻ കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. നിന്റെ മുത്തച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും.”

ആദിത്യന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.

“മുത്തച്ഛന്റെ മരണം സ്വാഭാവികമല്ലെന്നാണോ?”

“അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടില്ല.”

“പിന്നെ?”

“ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ ചോദിക്കരുത്. മുറിയിലേക്കു പോകൂ. ഉണർന്നിരിക്കണം. വാതിൽ അകത്തുനിന്ന് പൂട്ടരുത്.”