Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

ജോലിക്കാരി കുറച്ചകലെയായി കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

സുമലത തിരിഞ്ഞുനടന്നു. കുറച്ചു ചുവടുകൾ പിന്നിട്ടശേഷം വീണ്ടും നിന്നു.

“ഉണ്ണീ.”

“എന്താ?”

“ആരെങ്കിലും നിന്റെ മുറിയിൽ വന്നാൽ, ഞാൻ വരുന്നതുവരെ ഒന്നും സംസാരിക്കരുത്, ഒന്നും വിശ്വസിക്കരുത്.”

ആദിത്യൻ അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കി.

“ആരെങ്കിലും എന്നുവച്ചാൽ?”

സുമലത മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

അവൾ ജോലിക്കാരിയോടൊപ്പം താഴത്തെ നിലയിലേക്കു നടന്നു.

ആദിത്യൻ പടിക്കെട്ടിലൂടെ മുകളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവന്റെ ക്ഷീണം താൽക്കാലികമായി മറഞ്ഞിരുന്നു. മുത്തച്ഛന്റെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് സുമലത എന്താണ് കണ്ടെത്തിയത്? ആരെയും വിശ്വസിക്കരുതെന്ന് അവൾ പറഞ്ഞതിന്റെ അർഥമെന്ത്? ഹരിഹരനിൽനിന്നുപോലും മറയ്ക്കേണ്ട രഹസ്യം എന്തായിരിക്കും?

ഹരിഹരൻ ഇപ്പോൾ നീലകണ്ഠത്ത് മനയിലല്ലേ?

മുറിയിലെത്തിയ ആദിത്യൻ വാതിൽ ചാരിവച്ചു. സുമലത പറഞ്ഞതുപോലെ കുറ്റിയിട്ടില്ല. മുറിയുടെ ഒരു കോണിൽ വലിയ വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മറ്റൊരു പിച്ചളവിളക്ക് കട്ടിലിനരികിലുള്ള മേശപ്പുറത്തും.

അവൻ വസ്ത്രം മാറിയില്ല. കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് വാതിലിലേക്കു നോക്കി.

മുറിക്കു പുറത്തുള്ള നീണ്ട ഇടനാഴിയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ ആരുടെയെങ്കിലും കാലടിശബ്ദം കേട്ടു. ഓരോ തവണയും അത് സുമലതയായിരിക്കുമെന്നു കരുതി അവൻ നിവർന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ശബ്ദം മുറിയുടെ മുന്നിലെത്താതെ അകന്നു.

കുറച്ചുനേരത്തിനുശേഷം താഴത്തെ നിലയിൽ വാതിലുകൾ അടയുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ കേട്ടു.

ഇല്ലം ഉറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

ആദിത്യൻ കട്ടിലിന്റെ ചാരുപടിയിൽ തലചായ്ച്ചു. കണ്ണുകൾക്ക് വല്ലാതെ ഭാരം തോന്നി. എങ്കിലും ഉറങ്ങാൻ പാടില്ല. സുമലത വരും.

അവൾ പറയാനുള്ളത് പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്.

മുത്തച്ഛനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടത്.

സാധാരണ മരണമായിരുന്നെങ്കിൽ അവൾ എന്തിനാണ് അങ്ങനെ രഹസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നത്?

ഹരിഹരനെപ്പോലും വിശ്വസിക്കാത്തതെന്തിന്?

അവൻ സ്വന്തം വലതുകൈയിലേക്കു നോക്കി. കറുത്ത വളയെ മനസ്സിലേക്കു വിളിച്ചുവരുത്താൻ ശ്രമിച്ചില്ല. ഇപ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ആ ശക്തിയെ തൊട്ടാൽ തന്റെ ദുഃഖവും കോപവും