Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

അതിനോടൊപ്പം ഉണരുമെന്ന ഭയം അവനുണ്ടായിരുന്നു.

ഇടതുകൈയിലും വളയുടെ അടയാളമില്ല.

എന്നാൽ വെളുത്ത വളയുടെ സാന്നിധ്യം ശരീരത്തിനുള്ളിൽ അവൻ അനുഭവിച്ചു. മങ്ങിയൊരു ചൂട്. ഹൃദയത്തിൽനിന്ന് കൈകളിലേക്കും കാലുകളിലേക്കും പടരുന്ന ശക്തിയുടെ സൂക്ഷ്മമായ ചലനം.

അതുണ്ടായിട്ടും ശരീരത്തിന് ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരുപക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ദുഃഖത്തെ ശരീരത്തിലെ ഒരു വളയ്ക്കും ഇല്ലാതാക്കാൻ കഴിയില്ല.

സമയം കടന്നുപോയി.

ഭിത്തിയിലെ വലിയ ഘടികാരം ഒരു തവണ മുഴങ്ങി.

പിന്നെയും സുമലത വന്നില്ല.

ആദിത്യൻ എഴുന്നേറ്റ് വാതിലിനരികിലേക്കു ചെന്നു. അത് തുറന്ന് ഇടനാഴിയിലേക്കു നോക്കി. മങ്ങിയ വെളിച്ചം മാത്രം. അകലെയുള്ള ചുമരിൽ തൂക്കിയിരുന്ന വിളക്കിന്റെ നാളം കാറ്റിൽ വിറച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

സുമലതയുടെ മുറി എവിടെയാണെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. ഒന്നാം നിലയുടെ തെക്കുഭാഗത്ത്, ഭർത്താവായ ഹരിദേവനോടൊപ്പം അവൾ ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന മുറി. എന്നാൽ അവൾ അതിലേക്ക് പോയിട്ടുണ്ടോ ?

ആദിത്യൻ രണ്ടുമൂന്നു ചുവടുകൾ മുന്നോട്ടു നടന്നു. ആ ഭാഗത്ത് യാതൊരു ചലനവുമില്ല.

ഒരുപക്ഷേ സാവിത്രിയോടുള്ള സംസാരം അവസാനിച്ചിട്ടില്ല.

ഇനി കാത്തിരിക്കണോ?

താഴേക്കു പോയി നോക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു.

ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ പടികൾ ഇറങ്ങി. പടിക്കെട്ടിന്റെ അടിയിലെത്തുമ്പോൾ വരാന്തയിലെ വിളക്കുകൾ കുറച്ചിരുന്നു. രാത്രിയിലെ കാറ്റ് മുറ്റത്തുനിന്ന് അകത്തേക്കു കടന്നു. അതിനൊപ്പം നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും രാത്രിയിൽ വിരിഞ്ഞ പൂക്കളുടെയും ഗന്ധം.

സാവിത്രിയുടെ മുറി തെക്കിനിയുടെ അറ്റത്തായിരുന്നു.

അവിടേക്കു നടക്കുമ്പോൾ ആദിത്യന് ആദ്യം നേരിയൊരു സംസാരശബ്ദം കേട്ടു. വാതിൽ പൂർണമായി അടച്ചിരുന്നില്ല. അകത്തു വിളക്ക് കത്തുന്നുണ്ട്. വാതിലിന്റെ വിടവിലൂടെ രണ്ടു സ്ത്രീകളുടെ രൂപങ്ങൾ കാണാം.

സാവിത്രി കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുന്നു.

സുമലത അവളുടെ മുന്നിലുള്ള മരക്കസേരയിലും.

അവരുടെ സംസാരം വ്യക്തമായി കേൾക്കാനാവാത്തത്ര പതിഞ്ഞതായിരുന്നു. ആദിത്യൻ അടുത്തേക്കു പോകാതെ