Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

വരാന്തയിലെ തൂണിന്റെ മറവിൽ നിന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ സംഭാഷണം ഒളിച്ചുകേൾക്കുന്നത് തെറ്റാണെന്ന് അവന് അറിയാം. എന്നാൽ സുമലത പറഞ്ഞ രഹസ്യവാക്കുകൾ അവനെ അവിടെ പിടിച്ചുനിർത്തി.

“ഇപ്പോൾ അതെല്ലാം ആലോചിക്കരുത്, മോളേ,” സാവിത്രിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“ആലോചിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല, അമ്മേ.”

“നിനക്ക് അവനെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നുവെന്ന് കരുതുന്നുണ്ടോ?”

അൽപനേരം മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.

“ഞാൻ നേരത്തേ എത്തിയിരുന്നെങ്കിൽ,” സുമലത പറഞ്ഞു.

“വിധിച്ചതു സംഭവിച്ചു.”

“എല്ലാം വിധിയുടെ മേൽ ഇട്ടാൽ നമ്മൾ ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്വമില്ലാതാവില്ല.”

സാവിത്രി ദീർഘമായി ശ്വാസം വിട്ടു.

“നീ എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവയ്ക്കുന്നുണ്ടോ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ശരീരം നിശ്ചലമായി.

സുമലത ഉടൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“എന്നോട് പറയാൻ കഴിയാത്ത കാര്യമാണോ?” സാവിത്രി ചോദിച്ചു.

“അങ്ങനെ അല്ല.”

“എന്നാൽ?”

“ഇന്നത്തെ രാത്രി വേണ്ട, അമ്മേ. ഞാൻ യാത്രചെയ്തുവന്നതാണ്. അമ്മയും ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുന്നു.”

സാവിത്രി കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.

“ശരി,” അവൾ ഒടുവിൽ പറഞ്ഞു. “നിന്റെ മനസ്സിന് ഇപ്പോൾ വിശ്രമം വേണം. പോയി കിടക്കൂ.”

സംസാരം അവസാനിക്കുകയാണെന്ന് ആദിത്യന് മനസ്സിലായി. ഇനി അവിടെ നിന്നാൽ സുമലത പുറത്തുവരുമ്പോൾ തന്നെ കാണും. അവൻ ഉടൻ തിരിഞ്ഞ് പടിക്കെട്ടിലേക്കു നടന്നു.

സുമലത ഉടനെ മുകളിലേക്ക് വരും.

അവൻ വേഗത്തിൽ പടികൾ കയറി.

ഇടനാഴിയിലൂടെ സ്വന്തം മുറിയിലേക്കു നടക്കുമ്പോൾ എന്തോ അസ്വാഭാവികമായി തോന്നി. പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ മുറിയുടെ വാതിൽ പകുതി തുറന്നാണ് വിട്ടിരുന്നത്. ഇപ്പോൾ അത് ഏതാണ്ട് പൂർണമായി അടഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

കാറ്റിൽ അടഞ്ഞതാകാം.

ആദിത്യൻ വാതിൽ തള്ളി അകത്തേക്കു കയറി.

മുറിയിൽ ഇരുട്ടായിരുന്നു.

രണ്ടു വിളക്കുകളും അണഞ്ഞിരുന്നു.

അവൻ വാതിലിനരികിൽ നിശ്ചലമായി.

പുറത്തേക്കിറങ്ങുമ്പോൾ രണ്ടുവിളക്കിലും ആവശ്യത്തിന് എണ്ണയുണ്ടായിരുന്നു. ഒരേസമയം