Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

രണ്ടും അണയാൻ കാരണമെന്ത്?

“ആരുണ്ട്?”

മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.

ഇരുട്ടിൽ മുറിയുടെ രൂപങ്ങൾ മങ്ങിയ നിഴലുകളായി മാത്രം കാണാം. ജനാലകൾ അടഞ്ഞിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് കാറ്റു കയറിയിരിക്കാനുള്ള സാധ്യതയുമില്ല.

ആദിത്യൻ ഇടതുകൈ ചുമരിലൂടെ നീക്കി. അവിടെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന തീപ്പെട്ടി കണ്ടെത്തി. ഒരു കൊള്ളി ഉരച്ചു.

ചെറിയ തീനാളം ഇരുട്ടിൽ തെളിഞ്ഞു.

അത് മേശപ്പുറത്തെ വിളക്കിന്റെ തിരിയിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി. തിരി ആദ്യം പുകഞ്ഞു. പിന്നെ തീ പിടിച്ചു. മങ്ങിയ മഞ്ഞവെളിച്ചം മേശയ്ക്കു ചുറ്റും പടർന്നു.

ആ വെളിച്ചം കട്ടിലിനരികിലെ കസേരയിൽ പതിച്ചു.

അവിടെ ഒരാൾ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിഹരൻ.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം പകുതി ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. കണ്ണുകൾ മാത്രം വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അസ്വാഭാവികമായി തിളങ്ങി.

ആദിത്യൻ ശക്തിയായി പിന്നോട്ടുമാറി. കൈയിലെ തീപ്പെട്ടിക്കൊള്ളി നിലത്തുവീണു.

“ചെറുമുത്തച്ഛാ!”

ഒരു നിമിഷം അവന്റെ ഹൃദയം അതിവേഗം മിടിച്ചു.

പിന്നെ അവൻ സ്വയം നിയന്ത്രിച്ചു.

“എപ്പോഴാണ് തിരിച്ചെത്തിയത്?”

ഹരിഹരൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

കസേരയിൽനിന്ന് എഴുന്നേൽക്കുകയും ചെയ്തില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തല അല്പം ചരിഞ്ഞിരുന്നു. ആദിത്യനെ ആദ്യമായി കാണുന്നതുപോലെ സൂക്ഷിച്ച് നിരീക്ഷിക്കുന്നു.

“നീലകണ്ഠത്ത് മനയിൽ നിൽക്കുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

ഇപ്പോഴും മറുപടിയില്ല.

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ സുമലതയുടെ മുന്നറിയിപ്പ് തെളിഞ്ഞു.

ആരെങ്കിലും നിന്റെ മുറിയിൽ വന്നാൽ, ഞാൻ വരുന്നതുവരെ ഒന്നും വിശ്വസിക്കരുത്.

അവൻ വാതിലിലേക്കു പകുതിച്ചുവട് പിന്നോട്ടുവച്ചു.

അപ്പോഴാണ് ഹരിഹരൻ സംസാരിച്ചത്.

“എന്തുകൊണ്ടാണ് നീ വളയെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കാത്തത്?”

ആ ശബ്ദത്തിൽ എന്തോ തെറ്റുണ്ടായിരുന്നു.

ഹരിഹരന്റെ ശബ്ദം തന്നെയാണ്. എന്നാൽ അതിന്റെ അടിയിൽ മറ്റൊരു സ്വരംകൂടി കേൾക്കുന്നതുപോലെ. ഒരേ വാക്കുകൾ രണ്ടുപേർ ഒരേസമയം പറയുന്നതുപോലെ.

“ഏത് വള?” ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.

“അറിയാത്തതുപോലെ അഭിനയിക്കരുത്.”

ഹരിഹരൻ