Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.

കസേര നിലത്തുരയുന്ന ശബ്ദം മുറിയിലൂടെ മുഴങ്ങി.

“ഞാൻ ഇത്രയും നേരം എവിടെയായിരുന്നുവെന്ന് നിനക്കറിയാം.”

ആദിത്യൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“വെളുത്ത വളയുടെ ആധാരത്തട്ടിനു മുന്നിൽ. ദേ ഇതിനു മുൻപിൽ.”

ഹരിഹരൻ എഴുന്നേറ്റു കൈയിലെ തട്ട് ആദിയുടെ കട്ടിലിന്മേൽ ഇട്ടിട്ടു ഒരു ചുവട് മുന്നോട്ടുവച്ചു.

“തട്ട് ശൂന്യമായിരുന്നു.”

“പിന്നെ?”

“പിന്നെയോ?”

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് പതുക്കെ ഒരു പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു. ആദിത്യൻ ഒരിക്കലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത പുഞ്ചിരി. അതിൽ ഹരിഹരന്റെ സമാധാനമോ ഗുരുവിന്റെ കരുതലോ ഇല്ലായിരുന്നു. വിശപ്പുമാത്രം.

“അത് എവിടെയാണെന്ന് എന്നോട് പറയൂ.”

ആദിത്യന്റെ പുറം വാതിലിന്റെ അരികിൽ തട്ടി.

“എനിക്കറിയില്ല.”

“കള്ളം.”

“മുത്തച്ഛൻ മറ്റാർക്കെങ്കിലും കൊടുത്തിരിക്കാം.”

“കള്ളം.”

ഹരിഹരൻ വീണ്ടും അടുത്തുവന്നു.

ആദിത്യൻ വാതിൽ തുറക്കാൻ കൈ നീട്ടി.

ആ നിമിഷം മുറിയിലെ വെളിച്ചം വളഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

ഹരിഹരൻ അവന്റെ മുന്നിലുണ്ടായിരുന്നില്ല.

അടുത്ത നിമിഷം ഒരു കൈ ആദിത്യന്റെ കഴുത്തിൽ മുറുകി.

അദ്ദേഹം എപ്പോഴാണ് അത്രയും ദൂരം കടന്നുവന്നതെന്ന് ആദിത്യന് കാണാൻപോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

വിരലുകൾ ഇരുമ്പുപിടിപോലെ കഴുത്തിൽ അമർന്നു. ആദിത്യന്റെ ശരീരം ചുമരിലേക്ക് ഇടിച്ചു. തലയുടെ പിന്നിൽ മരപ്പാളി തട്ടിയപ്പോൾ കാഴ്ചയിൽ വെളിച്ചപ്പൊട്ടുകൾ മിന്നി.

“ചെറു... മുത്തച്ഛാ...”

ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

ഹരിഹരൻ അവനെ നിലത്തുനിന്ന് ഉയർത്തി.

അത്രയും പ്രായമുള്ള, മെലിഞ്ഞ ശരീരമുള്ള വൃദ്ധന് ഇത്തരമൊരു ശക്തി ഉണ്ടാകാൻ വഴിയില്ല. ആദിത്യന്റെ കാലുകൾ നിലത്തുനിന്ന് ഉയർന്നു. അവൻ ഹരിഹരന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ച് വിരലുകൾ വിടർത്താൻ ശ്രമിച്ചു. കഴിഞ്ഞില്ല.

ശ്വാസം കിട്ടുന്നില്ല.

കഴുത്തിലെ എല്ലുകൾ പൊട്ടുമെന്ന് തോന്നി.

അപ്പോഴാണ് ഹരിഹരന്റെ വലതുകൈയിൽ പ്രകാശം തെളിഞ്ഞത്.

ആദ്യം ഒരു നേർത്ത മഞ്ഞവര.

പിന്നെ