Chapter Title : സുമലതം [കത്തനാർ]

മേശയുടെ മറുവശത്തിരുന്ന സുമലത ഇടയ്ക്കിടെ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

മറ്റാരുടെയും നോട്ടംപോലെയായിരുന്നില്ല അത്. അവന്റെ ദുഃഖത്തെയും ക്ഷീണത്തെയും മാത്രം പരിശോധിക്കുന്നതല്ല. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും മാറ്റമുണ്ടോ എന്ന് നിരീക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ. പ്രത്യേകിച്ച് അവന്റെ കൈകളിലേക്കാണ് അവളുടെ കണ്ണുകൾ പലതവണ നീങ്ങിയത്.

ആദിത്യൻ അതു ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അറിയാവുന്ന ഒരാളുടെ നോട്ടം.

കറുത്ത വളയെക്കുറിച്ച് അവൾക്കറിയാമോ?

വെളുത്ത വളയെക്കുറിച്ചും?

മഹാദേവന്റെയും ഹരിദേവന്റെയും മരണത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാനാണ് സുമലത പോയതെന്ന് ഹരിഹരൻ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു. അതിന്റെ അർഥം എന്തെങ്കിലും കണ്ടെത്തിയെന്നാണ്. ഒരുപക്ഷേ അതുകൊണ്ടുതന്നെയാകാം തന്റെ കൈകളെ ഇത്ര ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കുന്നത്.

ആദിത്യൻ സ്വാഭാവികമായി കൈകൾ മേശയ്ക്കടിയിലേക്കു മാറ്റി.

സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം തിരിച്ചറിവിന്റെ പ്രകാശം മിന്നിയതായി അവന് തോന്നി.

അത്താഴം അവസാനിച്ചപ്പോൾ ഓരോരുത്തരും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു. കുട്ടികളിൽ ചെറിയ മീര മാത്രമാണ് പതിവുപോലെ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചത്. എന്നാൽ അവളുടെ അമ്മ ഒറ്റനോട്ടത്തിൽത്തന്നെ അവളെ നിശ്ശബ്ദയാക്കി.

സാവിത്രി ആദിത്യന്റെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.

“നേരെ പോയി കിടക്കണം.”

“ഉം.”

“രാത്രിയിൽ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കണം.”

അവൻ തലകുലുക്കി.

ആദിത്യൻ ഊട്ടുപുരയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്കിറങ്ങി. വരാന്തയുടെ അറ്റത്തുള്ള പടിക്കെട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽനിന്ന് ഒരാൾ അവന്റെ പേര് വിളിച്ചു.

“ഉണ്ണീ.”

അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

സുമലതയായിരുന്നു.

വെളുത്ത വസ്ത്രത്തിനുമുകളിലെ ഇരുണ്ട മേൽമുണ്ട് അവൾ മാറ്റിയിരുന്നില്ല. യാത്രയുടെ ക്ഷീണം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കത്തിന്റെ ഒരു അടയാളവുമില്ല. അവൾ ചുറ്റും നോക്കി. വരാന്തയിലൂടെ ആരും വരുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയശേഷം ആദിത്യന്റെ അടുത്തെത്തി.

“എനിക്ക് നിന്നോട് ചിലത് സംസാരിക്കാനുണ്ട്,” അവൾ പറഞ്ഞു.

“പ്ലാനാശ്ശേരിയെക്കുറിച്ചാണോ?”

സുമലതയുടെ കണ്ണുകളിൽ ചെറുതായി അതിശയം തെളിഞ്ഞു.

“നിനക്ക്