Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

കടം തരാമോ?”

അനന്തു ഫോൺ നെഞ്ചോടുചേർത്തു.

“ഇല്ല.”

“തിരികെ തരാം.”

“അമ്മ എന്നെ കൊല്ലും.”

“നഷ്ടപ്പെടുത്തില്ല.”

“അച്ഛന്റെ വസ്ത്രവും എടുത്തു. ഇപ്പോൾ ഫോണും വേണോ?”

ആദിത്യന് ആ വാദത്തിന് മറുപടിയില്ല.

“നീ സ്കൂളിൽനിന്നു വന്നപ്പോൾ ഫോൺ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നില്ലെന്നു അമ്മ അറിയുമോ?”

“അറിയും. വിളിച്ചാൽ?”

“എത്ര സമയത്തിനകം വരും?”

“അമ്മ അഞ്ചരക്ക്. അച്ഛൻ ഏഴിന്.”

ആദിത്യൻ ചുമരിലെ ഘടികാരം നോക്കി. രണ്ടിനടുത്ത്.

“അതിനുമുൻപ് എത്തിക്കും.”

“ഇരുനൂറു കിലോമീറ്റർ പോയി തിരികെ വരുമോ?”

“കഴിയും.”

“എങ്ങനെ?”

“വലിയൊരു മാന്ത്രികവിദ്യ കാണിക്കാം.”

അനന്തുവിന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൗതുകം തെളിഞ്ഞെങ്കിലും സംശയം മാറിയില്ല.

“ഫോൺ നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ?”

“എന്റെ ജീവൻകൊടുത്തും തിരികെ കൊണ്ടുവരാം.”

ബാലൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.

“പാസ്‌വേഡ് അറിയില്ലെങ്കിൽ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല.”

“അതെന്താണ്?”

അനന്തു തലകുലുക്കി.

“ഞാനും കൂടെ വരാം.”

“കഴിയില്ല.”

“എന്തിന്?”

“അപകടമാണ്.”

“നീ പറക്കുമോ?”

“പറക്കില്ല.”

ആദിത്യൻ നിമിഷനേരം ചിന്തിച്ചു.

“പക്ഷേ നിലത്തു വീഴാതെ വളരെ ദൂരം ചാടാം.”

അവസാനം അനന്തു ഫോൺ നൽകി. ഗൂഗിൾ മാപ്പിലെ വഴി തുറന്നുവെച്ചു. ശബ്ദമുപയോഗിച്ച് വളവുകൾ അറിയിക്കുന്ന സംവിധാനം പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു.

“ചാർജ് എഴുപത്തിയെട്ട് ശതമാനം. തീരുന്നതിനു മുൻപ് തിരികെ വരണം.”

“ശ്രമിക്കാം.”

“ശ്രമിച്ചാൽ പോരാ.”

“തിരികെ തരാം.”

അനന്തു വളരെ ഗൗരവത്തോടെ പറഞ്ഞു:

“വാക്കാണോ?”

ആദിത്യന് അഞ്ജനയുടെ തലയിൽ കൈവച്ച് ചെയ്ത കള്ളസത്യം ഓർമയിലെത്തി.

ഈ കുട്ടിയോട് കള്ളവാക്ക് നൽകാൻ പാടില്ല.

“തിരികെ എത്തിക്കാൻ കഴിയുന്നതെല്ലാം ചെയ്യും.”

“അത് എന്തൊരു വാക്കാണ്?”

“എനിക്കു നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും സത്യമായ വാക്ക്.”

അനന്തു പൂർണമായി തൃപ്തനായില്ല. എങ്കിലും സമ്മതിച്ചു.

അവർ വീണ്ടും മട്ടുപ്പാവിലേക്കു കയറി.

കടലിലേക്കു കാറ്റടിച്ചു.