Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

മേഖലകളിലേക്കു നയിച്ചവൻ.

പക്ഷേ പൊതുചിത്രം തെളിവല്ല.

ഹരിഹരൻ ഗുരുവായി നടിച്ചിരുന്നു.

വിക്രമൻ കരുതലുള്ള പിതാവായിരുന്നു.

ഭൈരവൻ മനുഷ്യരൂപത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പ്രഭു.

മാധവന്റെ യഥാർഥസ്വഭാവം നേരിൽ കണ്ടേ അറിയൂ.

“ഇയാൾ വാംപയറാണോ?” അനന്തു ചോദിച്ചു.

“അറിയില്ല.”

“വേർവുൾഫ്?”

“അറിയില്ല.”

“അപ്പോൾ നീ അയാളെ കൊല്ലുമോ?”

ആദിത്യൻ അനന്തുവിനെ നോക്കി.

ബാലൻ ചോദിച്ചത് കഥയിലെ നായകന്റെ അടുത്തപ്രവൃത്തി അറിയാനുള്ള കൗതുകത്തോടെ. മരണത്തിന്റെ ഭാരം അവന് പൂർണമായി മനസ്സിലായിട്ടില്ല.

“അവൻ എന്താണ് ചെയ്തതെന്നു ആദ്യം കണ്ടെത്തണം.”

“ചീത്തയാളാണെങ്കിൽ?”

“തടയേണ്ടിവരും.”

“കൊല്ലുമോ ?”

ആദിത്യൻ മൗനമായി.

അനന്തു സ്ക്രീനിലെ കുടുംബചിത്രത്തിലേക്കു വിരൽചൂണ്ടി.

“ഈ കുട്ടികളും ചീത്തയാണോ?”

ആ ചോദ്യം ആദിത്യനെ നിശ്ചലനാക്കി.

മാധവന്റെ നാലുവയസ്സുകാരനായ മകൻ.

മൂന്നുവയസ്സുകാരിയായ മകൾ.

അവർ വളകളുടെ രഹസ്യം അറിയുമോ?

വാംപയറോ ലൂപിനോ ആയ കുടുംബത്തിൽ ജനിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം ശത്രുക്കളാകുമോ?

തന്നെക്കുറിച്ചും ആരെങ്കിലും അതേ ചോദ്യം ചോദിക്കാം.

അച്ഛന്റെയും മുത്തച്ഛന്റെയും പ്രവൃത്തികൾക്കു മകൻ ഉത്തരവാദിയാണോ?

അപർണയുടെ അച്ഛൻ വാംപയറും സഹോദരൻ ലൂപിനുമായതുകൊണ്ട് അവൾ ശത്രുവായിരുന്നോ?

അവൾ ദേവകിയെ കൊല്ലാൻ സഹായിച്ചിരുന്നോ?

അതോ കുടുംബത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നുവെന്നു മാത്രം കരുതിയോ?

നല്ലവരും ചീത്തവരും എന്ന വേർതിരിവ് കുട്ടിക്കഥകളിൽ എളുപ്പമാണ്.

യാഥാർഥ്യത്തിൽ ഓരോ മനുഷ്യനും പല സത്യങ്ങളുടെ ഇടയിലാണ്.

ആദിത്യൻ മറുപടി പറയാതെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“നിനക്കറിയില്ലല്ലേ?” അനന്തു ചോദിച്ചു.

“ഇല്ല.”

“വലിയ മാന്ത്രികർക്കും എല്ലാം അറിയില്ലേ?”

“ആർക്കും എല്ലാം അറിയില്ല.”

“അപ്പോൾ തെറ്റായ ആളെ കൊന്നാൽ?”

ആദിത്യന്റെ മനസ്സിൽ ഭൈരവന്റെ ഹൃദയം തെളിഞ്ഞു.

അവൻ ദേവകിയെ കൊല്ലുകയായിരുന്നു.

ഭൈരവനെ തടഞ്ഞത് തെറ്റല്ല.

പക്ഷേ ഹൃദയം പുറത്തെടുക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊരു വഴി ഉണ്ടായിരുന്നോ?

അവൻ ബോധംകെടുത്തിയിരുന്നു.