Chapter Title : തറവാട്ടിലെ നിധി 2 [അണലി]

വീടിനു അടുത്തു കൊച്ചിയിലുള്ള ഡോക്ടർ ജയിംസിനെകാൾ മോശമായി ആർക്കും മലയാളമെഴുതാൻ പറ്റില്ല എന്നാണ്... ബുക്കിന്റെ ഏറ്റവും ഒടുവിലത്തെ പേജിൽ അവൾ വരച്ച ഒരു ചിത്രം കണ്ടു... ഒരു ചെറിയ വീട് അതിനെ ചിറ്റില്ലം എന്ന് അടയാള പെടുത്തി വെച്ചിട്ടുണ്ട്, അതിന്റെ അടുത്തായി ഒരു വലിയ വീടും അതിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു സ്ത്രീയും 2 പെൺകുട്ടികളും കൈ കോർത്തു നിൽക്കുന്നു, ആ വീടിനെ മീര ഭവനമെന്നു അടയാളപെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്... ഇത് കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ ചിരിച്ചു പോയി, കുറേ വർഷം മുൻപ് വരച്ചതാണെങ്കിലും ഇത് തന്നെ ആയിരിക്കുമോ ഇപ്പോഴും അവളുടെ ആഗ്രഹമെന്നോർത്താണു ഞാൻ ചിരിച്ചതു...

ഞാൻ പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസ് വരെ ഒന്ന് പോകാൻ നിശ്ചയിച്ചു, കൊച്ചിയിലെ വീട് അടിച്ചുവാരാൻ ഒരു അംബിളി ചേച്ചി വരുമായിരുന്നു, മക്കളെ എല്ലാം കെട്ടിച്ചു വിട്ടിട്ടു ഒറ്റക്കു താമസിക്കുന്ന ചേച്ചി രണ്ടാഴ്ച്ച കൂടുമ്പോൾ വന്ന് വീട് അടിച്ചു വാരുന്നത് അമ്മ ഉള്ള കാലം മുതലേ പതിവാ... വീടിന്റെ താക്കോൽ വെച്ച സ്ഥലം പറഞ്ഞൊരു കത്തും, കുറച്ചു മാസത്തേക്ക് വീട് അടിച്ചു വാരുന്നതിനായി കൂലിയും ഒരു മണി ഓർഡറായി അയക്കണം... നല്ല വെയിലത്തു കൂടിയുള്ള നടത്തമായിരുന്നു പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസിലേക്ക്, പക്ഷെ തെങ്ങുംതൊപ്പും വാഴതൊപ്പും നെൽവയലും എല്ലാം കണ്ടു നടക്കാൻ നല്ല ഭംഗി തോന്നി... ദൂരെ എവിടെ നിന്നോ കേൾക്കുന്ന മയിലിന്റെ കരച്ചിലും കന്നുകാലികളുടെ അമർച്ചയും കൂട്ടായി വന്നു... പോസ്റ്റ്‌ ഓഫീസിൽ നിന്നും തിരിച്ചു തെങ്ങുംത്തോപ്പ് എത്തിയപ്പോളാണ് ആ യാത്രയുടെ ഭംഗി പൂർണതയിൽ എത്തിയത്, അവിടെ കുറച്ചു കുട്ടികളുടെ കൂടെ താഴ്ത്തി കെട്ടിയ ഒരു ഊഞ്ഞാലിൽ ഇരിക്കുന്ന മീര, കുട്ടികളിൽ അമ്മുവും ഉണ്ട്... മീരയുടെ വേഷം വെള്ള പാവാടയും, വെള്ള ബ്ലൗസ്സും കടുംപച്ച ഹാൽഫ്‌ സാരിയുമാണ്, തലയിൽ വെള്ള തുണികൊണ്ടുള്ള ഒരു ഹെയർ ബാൻടുമുണ്ട്...

“ഹനുമാൻ സ്വാമി വാനര പടയേം കൂട്ടി എങ്ങോട്ടാ...”

അവർക്കു അടുത്ത് എത്തിയപ്പോൾ ഞാൻ ചോദിച്ചു...

“ലങ്കക്കാണേ...ദഹിപ്പിക്കാൻ...”

തറവാട് ഇരിക്കുന്ന ദിശ  ചൂണ്ടി കാണിച്ചവൾ പറഞ്ഞു... വിട്ടു കൊടുക്കാൻ ഞാനും തയാറായിരുന്നില്ല...

“പോവുന്ന വഴിയിൽ വെച്ചാവും അല്ലേ വാലിനു തീ ഇടുന്നത്...,”

നടക്കുന്നതിനു ഇടയിൽ ഞാൻ ചോദിച്ചു...

“അല്ലാ ഇവിടുന്നു തീ പിടിപ്പിച്ചിട്ടു പോവാനാ...”

എനിക്കു പുറക്കിൽ നിന്നും അവളുടെ ഉത്തരം വന്നു...

ഞാൻ വീടിന്റെ പടിയിൽ ഇരുന്ന കിണ്ടിയിൽ നിന്നും കാലുകൾ കഴുകികൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ ഉമ്മറത്ത് നിന്ന സന്ധ്യ വല്യമ്മ ചോദിച്ചു..

“എന്താണ് ശ്രീ മുഖത്തൊരു ചിരി...”

“ഒരോന്ന് ആലോചിച്ച്