Chapter Title : തറവാട്ടിലെ നിധി 3 [അണലി]

അകത്തേക്കൊരു യുവാവ് കടന്നു വന്നു.... ഇളം നീല മുഴുവൻ കൈ ഷർട്ടും, കറുത്ത ബെൽ ബോട്ടം പാന്റുമിട്ട സുമുഖനായൊരാൾ... അയാൾക്കു പുറകിലായി ഒരു പെൺകുട്ടിയും അവിടേക്കു വന്നു.... എന്റെ അടുത്തു തന്നെ ഉയരമുള്ളൊരു മെലിഞ്ഞ പെൺകുട്ടി... ഇരു നിറത്തിൽ കുറച്ചു പരിഷ്കൃതയയൊരു പെണ്ണ്‌, അവളുടെ വസ്ത്രമൊരു കറുപ്പിൽ വെള്ള പുള്ളികളുള്ള സാരിയായിരുന്നു.... കൺമഷി കൊണ്ടു കണ്ണിൽ നിന്നും വാലു വരച്ചിട്ടുണ്ട്, ചുണ്ടിൽ ചുമന്ന ഛായവും പൂശിയിരുന്നു..

“മോനെ... ഹരി, ഇതാ ശ്രീ...”

ആദ്യം വന്ന യുവാവിനോട് മൊട്ട തലയൻ എന്നെ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു പറഞ്ഞു..

“ഹലോ... ഞാൻ ഹരി... ഹരികൃഷ്ണൻ...”

ആ യുവാവ് എനിക്കു നേരെ കൈ നീട്ടി പറഞ്ഞു...

“ഞാൻ ശ്രീഹരി...”

അയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു കുലുക്കി ഞാൻ പറഞ്ഞു...

“ഇതാണ് ഹർഷാ.... ഞങ്ങളുടെ ഒരേ ഒരു പെങ്ങൾ.. ആ ലാളനയുടെ വഷളതരമെല്ലാം പെണ്ണിനു ഉണ്ടു കേട്ടോ...”

ആ യുവാവ് പുറകെ വന്ന പെൺകുട്ടിയെ കാണിച്ചു എന്നോടു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ എന്നെ നോക്കി ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു... ഞാൻ തിരിച്ചും... ഇവളാവും അവരു പറഞ്ഞ പെണ്ണ്‌ എന്നു ഞാൻ മനസ്സിലോർത്തു.. കാണാനൊരു ചന്തമൊക്കെയുണ്ട്, പക്ഷെ എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുമിപ്പോൾ മീരയെ ഇള്ളക്കാനാരു വന്നാലും നടക്കില്ല...

“മോനെ ശ്രീ... ഇതു രാജൻ ചേട്ടന്റെ അനിയൻ ദീപൻ... അതു ദീപന്റെ ഭാര്യ ഭാമ... അതു ഇളയ രണ്ടു മക്കൾ...”

വല്യമ്മ എന്നോടു പറഞ്ഞു... ഞാൻ എല്ലാവരെയും നോക്കിയിട്ടു വല്യമ്മയെ തലയാട്ടി കാണിച്ചു. എനിക്കു ഇപ്പോഴും രാവിലെ വല്യമ്മ മീരയെ വഴക്കു പറഞ്ഞതിന്റെ നല്ല ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു... ഞാൻ അവിടെ നിന്നും പെട്ടന്നു തന്നെ നാലുകെട്ടിനെ ചുറ്റി അകത്തേക്കു നടക്കാൻ തുടങ്ങി, ഞാൻ അവിടെനിന്നും പോയതു വല്യമ്മക്കു ഇഷ്ടമായില്ലാ എന്നുറപ്പ്... കോവണി ഇരുന്ന മുറി താണ്ടി രണ്ടാമത്തെ നാലുകെട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ അടുത്ത മുറിയിൽ നിന്നും സംസാരം കേട്ടു... ഞാൻ അവിടേക്കു നടന്നു ചെന്നപ്പോൾ ഉഷാമ്മയും, ചിറ്റയും, അമ്മു മോളും, ലളിത ചേച്ചിയും, മീനാക്ഷിയും അവിടെ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോൾ അവരുടെ സംസാരം നിലച്ചു...

“ശ്രീക്കു ഹർഷ മോളെ കണ്ടിട്ടു ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ...”

ശോഭന ചിറ്റയാണതു ചോദിച്ചത്...

“ഞാനിന്തിനാ അവരെ ഇഷ്ടപെടുന്നതു...”

ഒന്നും അറിയാത്ത ഭാവത്തിൽ ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു... ശോഭന ചിറ്റയെ കണ്ടപ്പോൾ കുറച്ചു മുൻപു കുളി കടവിൽ നടന്ന കാര്യമാണ് എനിക്കോർമ്മ വന്നത്...

“അതൊക്കെ ഓപ്പോള് നിനക്കു പറഞ്ഞു തരും...”

ചിറ്റ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു...

“മീനാക്ഷി... മീനാക്ഷി....”