Chapter Title : തുളസിദളം [ശ്രീക്കുട്ടൻ]

ആ യുവാവ് അവരുടെ അടുത്തെത്തി അവൾക്കുനേരെ കൈ നീട്ടി,

എന്തോ ഒരുൾപ്രേരണപോലെ അവളാ കൈപിടിച്ചെഴുന്നേറ്റു, വേച്ചു വീഴാൻ പോയ വൃന്ദ കരുത്തുറ്റ ആ നെഞ്ചിൽ ചേർന്ന്നിന്നു,

ദേഹത്തിന് നല്ല പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത മനംമയക്കുന്ന ഒരു സുഗന്ധം ഉണ്ടായിരുന്നു

ഇടതു നെഞ്ചിൽ പച്ചക്കുത്തിയിട്ടുണ്ട്, ആ നിലാവെളിച്ചത്തിൽ അവന്റെ നീലക്കണ്ണുകൾ രണ്ട് നക്ഷത്രങ്ങളെ പോലെ തിളങ്ങി,

അവൾ പതിയെ മുഖമുയർത്തി ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ആ നീലക്കണ്ണുകൾ മാത്രമേ അവൾക്ക് കാണാൻ സാധിച്ചുള്ളൂ അപ്പോഴേക്കും അവൾ കുഴഞ്ഞു വീണിരുന്നു…

വൃന്ദ ഞെട്ടിയുണർന്ന് കിതച്ചു, പിന്നീടവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു

‘ഇതിപ്പോ ആദ്യമായല്ല ഈ സ്വപ്നം കാണുന്നത്…’

അവൾ ചിന്തിച്ചു…

‘കിച്ചയെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞാലോ…’

അവളാലോചിച്ചു.

അവൾ തലയിണയുടെ കീഴിൽനിന്നും ഒളുപ്പിച്ചുവച്ച ഒരു ചെറിയ മൊബൈൽ കയ്യിലെടുത്തു, കിച്ചയുടെ നമ്പർ ഡയൽ ചെയ്തു,

വൃന്ദയുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത കൂട്ടുകാരിയാണ് കൃഷ്ണ എന്ന കിച്ച, വൃന്ദയുടെ പപ്പയുടെ ആത്മാർത്ഥ സുഹൃത്തിന്റെ മകൾ, അവൾക്ക് കിച്ച കൂട്ടുകാരി മാത്രമല്ല ഒരു കൂടപ്പിറപ്പിനെ പോലെ ആയിരുന്നു, കിച്ചക്കും അതെ…വൃന്ദയും കണ്ണനും അവളുടെ കൂടപ്പിറപ്പ് തന്നെയായിരുന്നു…

ഫോണിൽ ബെല്ലടിച്ചുതീരാറായപ്പോ കിച്ച അറ്റൻഡ് ചെയ്തു…

“എന്താടി വെളുപ്പങ്കാലത്തെ…. മനുഷ്യനെ ഒറങ്ങാൻ സമ്മയിക്കൂലേ…?”

കിച്ച ഉറക്കച്ചടവോടെ ചോദിച്ചു

“കിച്ചേ…ഡി.. ഞാനിന്നും ആ സ്വപ്നം കണ്ടെടി…”

വൃന്ദ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു,

“ആഹാ…ഇന്നും പൂച്ചക്കണ്ണും പച്ചകുത്തീതും മാത്രേ കണ്ടുള്ളോ അതെ അയാളുടെ മുഖോം കണ്ടോ…”

അവൾ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു.

“മുഖം കണ്ടില്ല…”

“അപ്പൊ മുഖം കാണുമ്പോ വിളിക്ക്…ഇപ്പൊ ഫോൺ വയ്…മനുഷ്യന്റെ ഉറക്കം കളയാൻ…”

“നിന്നോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞ എന്നെപറഞ്ഞാ മതിയല്ലോ… നീ നോക്കിക്കോ ഒരിക്കൽ അയാൾ