Chapter Title : തുടക്കവും ഒടുക്കവും 6 [ശ്രീരാജ്]

കൊണ്ട് തന്റെ നേരെ ചുണ്ടുകൾ ചേർത്തു ഉമ്മ വയ്ക്കുന്ന പോലെ ആക്ഷൻ ഇട്ട്, ഒറ്റ കണ്ണ് അടിച്ചു കാണിച്ച മഞ്ജിമയെ ആണ്.

അഭി ഒന്നും മനസിലാവാതെ കണ്ണ് തുറിച്ചു പൊട്ടനെ പോലെ തന്നെ നിന്നു, മഞ്ജിമയുടെ നിഗൂഡമായ മുഖ ഭാവം നോക്കി കൊണ്ട്, മനസ്സിൽ ഒരുപാട്, ഒരുപാട് ചോദ്യങ്ങൾ നിറച്ച് വച്ച്.

........................................................................ മഞ്ജിമ താഴെ ജലജയുടെ റൂമിൽ, സന്തോഷത്തോടെ ആശ്വസിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ, മുകളിൽ അഭിയുടെ റൂമിൽ ഒരു അന്തവും ഇല്ലാതിരിക്കുന്ന അഭിയെ തുടർച്ചയായി ശകാരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയിരുന്നു ജലജ.

മഞ്ജിമയെ തന്റെ കൂടെ തന്നെ കിടത്തി ജലജ അന്ന് രാത്രി. ജലജയുടെ തേങ്ങൽ മഞ്ജിമ കേട്ടു.

മഞ്ജിമ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. അതിനു ശേഷം ജലജ കേൾക്കാൻ പറ്റുന്ന പോലെ തന്നെ കരയാൻ തുടങ്ങി മഞ്ജിമ..

മഞ്ജിമയുടെ കരച്ചിൽ കേട്ട ജലജ വേഗം തിരിഞ്ഞു കിടന്നു മഞ്ജിമയെ ഫേസ് ചെയ്തു.

ജലജ തന്റെ സങ്കടങ്ങൾ എല്ലാം മറന്നു മഞ്ജിമയോട് ചേർന്ന് പറഞ്ഞു : എന്തിനാ കരായണേ, ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ, മോൾ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല. എല്ലാം എന്റെ തെണ്ടി ചെക്കൻ ആണ്.. ഞാൻ നന്നായി ആണ് അവനെ വളർത്തിയത് എന്ന് തെറ്റിദ്ധരിച്ചു.

മഞ്ജിമ : എനിക്കറിയാം അമ്മായിക്ക് എന്നെ ഇഷ്ടം ആയിട്ടില്ല എന്ന്.

മഞ്ജിമയുടെ കരച്ചിൽ കൂടി വന്നു. ഉടനെ മഞ്ജിമയുടെ നെറ്റിയിൽ മുത്തം കൊടുത്തു ജലജ. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു : ആര് പറഞ്ഞു മഞ്ജുനെ എനിക്ക് ഇഷ്ടം അല്ല എന്ന്. നീ ജനിച്ചു വീണപ്പോൾ മുതൽ ഞാൻ കാണുന്നത് അല്ലെ , നിന്നെ എടുത്തു വളർത്തിയതിൽ ഒരാൾ അല്ലെ ഞാൻ. എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാവാതിരിക്കും എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?..

മഞ്ജിമ : പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയണത്, ഞാനും കുട്ടികാലം മുതൽ കാണുന്നതല്ലേ അമ്മായിയെ, എന്റെ റോൾ മോഡൽ ആയിരുന്നു അമ്മായി എന്നും. ഞാൻ എന്തെങ്കിലും ആവാൻ ആഗ്രഹിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അത് അമ്മായിയെ പോലെ ആവാൻ ആയിരുന്നു....

തന്നെ പുകഴ്ത്തി പറയുന്നത് കേട്ടു ജലജക്ക് ഉള്ളിൽ അഭിമാനം തോന്നി.

മഞ്ജിമ : അമ്മായി ഇനി കരയരുത്. കരഞ്ഞാൽ ഞാൻ എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോകും.