Chapter Title : ഉമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങളും 14 [Kumbhakarnan]

ഞാൻ ഓടിവന്നപ്പോ നിങ്ങള് മാത്രേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ ഞങ്ങളെ സഹായിക്കാൻ. ഉയിരു പോകണവരേയും അത് ഞമ്മക്ക് മറക്കാൻ പറ്റൂല്ല. ഇത്താ... ഞാൻ ഒത്തിരി സമ്പാദിച്ച് വച്ചിട്ടൊന്നുമില്ല.എങ്കിലും റഫീക്കിന്റെ പഠിത്തത്തിൽ ഞമ്മള് ഓനെ സഹായിക്കും. പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം. ഓൻ പഠിച്ച് വല്യ നിലേൽ എത്തുമ്പോ എന്റെ മക്കളെ മറക്കരുത്. അത്രേയുള്ളൂ.."

ഇക്കയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും ദൈവദൂതൻ നേരിൽ വന്നു നിന്നപോലെയാണ് തനിക്കും ഉമ്മയ്ക്കും തോന്നിയത്. പിന്നീട് താൻ പഠിച്ചതും എഞ്ചിനീയറിംഗ് ബിരുദം സമ്പാദിച്ചതുമെല്ലാം ആ കരുണ്യത്തിന്റെകൂടി തണലിൽ ആയിരുന്നല്ലോ. മരണം വരെയും അബ്ദുക്കയോട് താനും കുടുംബവും കടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.അതുകൊണ്ടാണല്ലോ മുംതാസിന്റെ നിക്കാഹിന് ആവശ്യമായ സ്വർണ്ണം മുഴുവൻ താൻ വാങ്ങി നൽകിയതും സലീമിന്റെ പഠിത്തം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒപ്പം കൂട്ടിയതും. കുറച്ച് എക്സ്പീരിയൻസ് ആയിട്ട് വേണം മേനോൻ സാറിനൊപ്പം അവനെ കടല് കടത്താൻ.

ടൗണിൽ നിന്ന് കുറച്ചു ബ്രെഡും നേന്ത്രപ്പഴവും വാങ്ങി അവൻ പെട്ടെന്നുതന്നെ മടങ്ങിയെത്തി. കൈയിലെ കവർ ഉമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും ജുനൈദ അടുപ്പിൽ കാപ്പിക്ക് വെള്ളം വച്ചിരുന്നു. റഫീക്ക് സലീമിനെ മുറിയിൽ നിന്നും വിളിച്ച് പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന്റെ കസേര വലിച്ചിട്ട് അവനെ അതിൽ ഇരുത്തി.

"ഉമ്മ പോയി മുംതാസിനെ വിളിച്ചോണ്ടു വന്നേ.." റഫീക്ക് അത് പറഞ്ഞു തിരിയുമ്പോഴേക്കും ജുനൈദായുടെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ച് മുംതാസ് പുറത്തേക്ക് വന്നു.

ഇരുവരെയും ഏറെ നിര്ബന്ധിച്ചിട്ടാണ് ഒരു കഷ്ണം ബ്രെഡും അല്പം കാപ്പിയും കഴിപ്പിച്ചത്. റഫീക്കും ഷാഹിദയും ജുനൈദയും ചേർന്ന് ഇരുവരെയും ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ കഠിന ശ്രമം തന്നെ നടത്തി. അത് ഒരു പരിധിവരെ വിജയിച്ചു.കഞ്ഞി വെന്തപ്പോൾ അവരോടൊപ്പമിരുന്ന് രണ്ടാളും