Chapter Title : ഉമ്മയും അമ്മയും പിന്നെ ഞങ്ങളും 4 [Kumbhakarnan]

ആ വൃദ്ധ വിതുമ്പി. എല്ലാവരോടും യാത്രപറഞ്ഞ് പടിയിറങ്ങി ഇടവഴിയിലൂടെ നടക്കുമ്പോഴും സുലൈമാൻ മകളോട് ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

ഈ രാത്രികൂടി കഴിഞ്ഞാൽ താൻ മറ്റൊരു വീട്ടിൽ...മറ്റൊരാളുടെ ഭാര്യയായി..ഇനി അവശേഷിക്കുന്നത് ഏതാനും മണിക്കൂറുകൾ മാത്രം. എന്നിട്ടും ഉപ്പാ തന്നോട്....
ഉപ്പക്ക് ആശ തോന്നിയപ്പോഴെല്ലാം ഒരെതിർപ്പും കൂടാതെ താൻ വഴങ്ങി കൊടുത്തിട്ടില്ലേ..? അത് തന്റെയും അവശ്യമായിരുന്നല്ലോ. ആദ്യമായി അറിഞ്ഞ സുഖം പിന്നീട് എപ്പോഴും വേണമെന്ന് തോന്നി. അതിനുള്ള ഇടവും സാഹചര്യവും ഒപ്പിക്കാൻ ഉപ്പ മിടുക്കനായിരുന്നു.  തന്നെ ഊക്കാനുള്ള കോണ്ടം എപ്പോഴും ആ ട്രൗസറിന്റെ കീശയിൽ കരുതിയിരുന്ന ആളാണിപ്പോൾ ഒരാഴ്ചയായി ഒന്നു മിണ്ടുകപോലും ചെയ്യാതെ....

സങ്കടം കൊണ്ട് അവളുടെ ഹൃദയം വിങ്ങി. എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും അടക്കാനാവാതെ ഒരു തേങ്ങൽ പുറത്തുചാടി. ആ തേങ്ങൽ കേട്ടാണ് സുലൈമാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയത്. വരമ്പിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് പൊട്ടിപ്പൊട്ടി കരയുന്ന മകൾ. അയാളുടെ ചങ്കു പൊട്ടിപ്പോയി. വേഗം മകളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"ന്റെ മോളേ....നീയ് എന്തിനാപ്പോ കരേന്നത്...?"

തലയിൽ ചുറ്റിക്കെട്ടിയിരുന്ന തോർത്ത് അഴിച്ചെടുത്ത് അയാൾ മകളുടെ കണ്ണീരൊപ്പി.

"ഉപ്പ എന്താ എന്നോട് മിണ്ടാത്തെ...? ഒരാഴ്ചയായിട്ട് ന്നെ...ഒന്നു തൊടുകപോലും ചെയ്തില്ലല്ലോ...ഞാൻ എന്ത് തെറ്റാ ചെയ്തേ ?.. നാളെ ഈ ഉപ്പായെ വിട്ട് ഞാൻ പോവൂല്ലേ..? പിന്നെ...പിന്നെ...എന്നാണ് എനിക്ക് ന്റുപ്പയെ ഒന്നു കാണാൻ കൂടി കഴിയുക...."

അവൾ വീണ്ടും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
അയാൾ തോർത്ത് തോളിലിട്ടു. പിന്നെ ഒരുനിമിഷം മകളെത്തന്നെ നോക്കിനിന്നു.
അതിനടുത്ത നിമിഷം അയാൾ മകളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു മാറോടു ചേർത്തു. അവളുടെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും തലയിലുമൊക്കെ ഉമ്മവച്ചു.

"ന്റെ പൊന്ന് നാളെ പോവൂല്ലേ...? അതോർത്തിട്ട് ഒരാഴ്ചയായി ഉപ്പ ഉറങ്ങീട്ടില്ല. പക്ഷെ..ഇനിയും പഴയപോലെ നമ്മൾ ചെയ്താൽ ഇവിടുന്ന് പോകാൻ നിനക്ക് കൂടുതൽ സങ്കടമാകില്ലേ..? നീ ഉപ്പാനോട് ദേഷ്യപ്പെട്ടു പൊയ്ക്കോട്ടെന്നു ഉപ്പാ വിചാരിച്ചുപോയി മോളേ..."

അത്രയും പറഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അയാൾക്കും സങ്കടം വന്നു തിങ്ങി.

"ഉപ്പാ...ന്റെ പൊന്നുപ്പാ...."

അവൾ അയാളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുണ്ടിൽ അമർത്തി ചുംബിച്ചു. അയാളുടെ കൈകൾ മകളുടെ നിതംബ പാളികളിൽ അമർന്നു.

"ന്റെ പൊന്നുമോളെ...."

"ഉപ്പാ...."

ഇരുവരും മത്സരിച്ചു ചുണ്ടുകൾ പരസ്പരം ചപ്പി വലിച്ചു. ഒരാഴ്ചയായി കെട്ടിനിർത്തിയിരുന്ന കാമത്തിന്റെ തടയണ ആ നിമിഷം