Chapter Title : ഉണരുന്ന ഇരുളം [Irul Mashi]

ചെയ്യാതെ നേരെ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി, ഞാൻ എണീച്ച് ഹാളിലെ ബാത്‌റൂമിലേക്കും.

മൂത്രമൊഴിച്ച് കുണ്ണയും കഴുകി ഞാൻ തിരിച്ചു ഇറങ്ങിയപ്പോൾ ഒരു കൈയിൽ ചോറും മറുകൈയ്യിൽ കറിയും പിടിച്ച് തോളിൽ ഇരിക്കുന്ന ഫോണിൽ തലച്ചരിച്ച് പിടിച്ച് സംസാരിച്ചു കൊണ്ട് വയറും തള്ളി ഹാളിലേക്ക് വരുന്ന ശ്രുതിയെ കണ്ട് ആംഗ്യ ഭാഷയിൽ ആരാ എന്ന് ഞാൻ ചോദിച്ചു.

കണ്ണുകൊണ്ട് ഒന്നുമില്ല എന്ന് കാണിച്ചിട്ട് അവൾ മേശയിൽ ആഹാരം കൊണ്ട് വെച്ചു. ഞാൻ ഒരു കസേര നീക്കി അവിടെ ഇരുന്നു. ഉടനെ ഫോൺ കട്ട്‌ ആക്കി അവൾ എനിക്ക് ചോറ് വിളമ്പി തന്നു, കൂടെ അവളും വിളമ്പി എടുത്ത് കഴിക്കാൻ ഇരുന്നു.

“ആരെടി, വിളിച്ചോണ്ട് ഇരുന്നത്?” ഞാൻ ഒരു പിടി ചോറ് വാരി വായിൽ വെച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“ഏട്ടൻ വിളിച്ചത്, നാളെ രാവിലെ ആണ് ട്രെയിൻ, ഇന്ന് അരുൺ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ പോണു, അവിടെ ആരുമില്ലാത്ത കൊണ്ട് അവർ ഫ്രണ്ട്‌സ് എല്ലാം അരുണേട്ടന്റെ വീട്ടിൽ കൂടിയിട്ട് അവിടെന്ന് രാവിലെ ഒരുമിച്ചു എല്ലാരും കൂടി ഡ്യൂട്ടിക്ക് പോകുമെന്ന്.”
“നീ ഇവിടെത്തെ കാര്യം പറഞ്ഞില്ലേ..?” ഞാൻ സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“അച്ഛന് വയ്യാതെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോയി, ഇവിടെ താഴത്തെ ഫാസില ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ്.”
“അപ്പോ ഞാൻ ഇവിടെ ഉള്ളത് പറഞ്ഞില്ലേ…?”
“നീ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഫാസില വന്നപ്പോൾ പോയി എന്ന് പറഞ്ഞ്.”
“ഹാ… ആകെ ആഹാരം കഴിക്കാനും കള്ളം പറയാനും മാത്രം വായ തുറക്കുന്നത് കൊണ്ട് നിനക്ക് കള്ളം പറയാൻ പ്രത്യേകിച്ച് വിക്കൽ ഒന്നും കാണില്ലല്ലോ.”
“ഓ…, സാറിനു ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലായിരിക്കും… വെള്ളം പോയപ്പോൾ കുറ്റബോധം വന്നായിരിക്കും അല്ലേ, വേദവാക്യം ഒക്കെ വായിൽ വരുന്നുണ്ടല്ലോ.”
“എനിക്ക് എന്ത് മൈര്, നിന്റെ ആന്റി എങ്ങാനും വരുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഉള്ളത് കണ്ടിട്ട് വിശാഖേട്ടനോട് എങ്ങാനും പറഞ്ഞാൽ നിനക്ക് തന്നെ പ്രശ്നം, അതുകൊണ്ട് പറഞ്ഞതാ…”
“ആന്റിയെ ഏട്ടന് കണ്ടുടാ, അതുകൊണ്ട് അവർ തമ്മിൽ മിണ്ടാറുമില്ല, നീ അതോർത്ത് ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട.”

“ഓ..” ഞാൻ ഒന്ന് മൂളിയ ശേഷം ആഹാരം കഴിച്ച് കൊണ്ടിരുന്നു.

കഴിച്ച് കഴിഞ്ഞ പാത്രവുമായി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി, ഞാൻ