Chapter Title : ഉന്മാദഹർഷം [കൊമ്പൻ]

പിടിച്ചുകൊണ്ട് ശിവ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് നടന്നു. വഴിപാടും കഴിച്ചുകൊണ്ട് ഞങ്ങൾ പ്രസാദവും വാങ്ങി തിരികെ വീടെത്തി.

അന്ന് രാത്രി നാടൊട്ടുക്കെ കൊടും മഴ പെയ്തതിനാൽ വീട്ടിൽ കറന്റില്ലായിരുന്നു. ഞാനും ഗൗരിയും മെഴുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ ആർത്തിയോടെ മൃഗതുല്യമായി സ്നേഹിച്ചു. രണ്ടു വട്ടമെന്റെ പെണ്ണിൽ നിറയൊഴിച്ചും എനിക്ക് തെല്ലും ക്ഷീണമൊന്നും തോന്നിയില്ല! വിയർത്തൊഴുകി എന്റെ കുണ്ണയിൽ കോർത്ത് ഗൗരി എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടക്കുമ്പോ ഞാൻ ഗൗരിയുടെ ഇടതൂർന്ന മുടിയിൽ വിരലൊടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

“ശ്രീയേട്ടാ …”

“എന്താ മോളെ നീയുറങ്ങിയില്ലേ?”

“ഉഹും ….”

“എന്റെ അച്ഛനാരാണെന്നു അറിയാമോ?” ഗൗരിയുടെ മുഖം വിയർത്തുകുളിച്ചിരുന്നു. മുഖം വാദി തളർന്നെങ്കിലും ആ തേജസ് അതുപോലെയുണ്ടായിരുന്നു.

“എന്താ മോളെ നീ ഇങ്ങനെ ….”

“പറ…”

“വിനയചന്ദ്രനല്ലേ?” ഞാൻ ആകാംഷയോടെ ചോദിച്ചു!

ഗൗരി അതിനു മറുപടിയായി ഒന്നും മിണ്ടാതെ കണ്ണുകൾ ഇറുകെയടച്ചു. എങ്കിലും കണ്ണിലൂടെ വെള്ളം കവിളത്തു ഒഴുകുമ്പോ….

“അച്ഛാ!!!!!” എന്നൊരു വിളി എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങി…..

ഗൗരിയെ കമിഴ്ത്തികിടത്തിയ ശേഷം കുണ്ണയൂരാതെ എന്റെ ജീവനിൽ പിറന്ന പൊന്നോമന മകളെ നെറ്റിയിലും കവിളിലും കണ്ണിലും മൂക്കിലും മാറി മാറി ചുംബിച്ചു. ഏറെനേരം കഴിഞ്ഞിട്ടും ഗൗരി കരച്ചിൽ നിർത്തിയില്ല!

“ഗായത്രി പറഞ്ഞതാണോ?”

“ഉഹും, അമ്മ അച്ഛനൊരു കത്തെഴുതിയിരുന്നു…പക്ഷെ അത് പോസ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പറ്റിയില്ല! രാത്രികളിൽ ഇടയ്ക്ക് അമ്മ തനിച്ചിരുന്നുകൊണ്ട് അത് വായിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട് കഴിഞ്ഞ തവണ പോയപ്പോൾ, അമ്മയറിയാതെ ഞാനത് വായിച്ചു. അച്ഛനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ട് ഞാൻ വേഗം അന്ന് തിരികെ വന്നത് അതിനായിരിന്നു. പക്ഷെ പിന്നെ പിന്നെ അമ്മയുടെ കാമുകൻ ആയിരുന്ന….എന്നെ ജനിപ്പിക്കാൻ കാരണമായ അച്ഛനോട് എനിക്ക് അടങ്ങാത്ത ആവേശം