Chapter Title : ഉപ്പയുടെ മകന്‍ [ഡോണ] [Kambipoothiri]

പറയാന്‍ കൊള്ളാവുന്നതാണോ? പറഞ്ഞാല്‍ നഫീസയെന്റെ തൊലി പൊളിക്കില്ലേ?
അടുത്ത ദിവസം ഞായറാഴ്ച്ചയായിരുന്നു. ഉമ്മ ഇപ്പോഴും പഴയ മൂഡില്‍ തന്നെ. ഒരു മിണ്ടാട്ടവുമില്ല. എന്നോട് ഒരു വാക്കുപോലും ഉച്ചരിക്കുന്നില്ല. വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്ന നിശബ്ദതയാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍. എന്നെ നോക്കുന്നു കൂടിയില്ല. അതിഭയങ്കരമായ നാണം അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോഴുമുണ്ട്.

പത്തുമണിയായപ്പോള്‍ പതിവ് പോലെ നഫീസ കുളിക്കാന്‍ കയറി. ഉമ്മ അടുക്കളയില്‍ ആയിരുന്നു. നഫീസ കുളിമുറിയില്‍ കയറുന്നത് കണ്ടു ഉമ്മ എന്‍റെ നേരെ വന്നു. മുഖം ലജ്ജകൊണ്ട് ചുവന്നിരുന്നു. മുഖത്ത് നോക്കാതെ അവര്‍ നിലത്തേക്ക് കണ്ണുകള്‍ നട്ടു.
“മോനെ എനിക്ക് നിന്നോട് സംസാരിക്കണം!”
പതിയെ, തീര്‍ത്തും പതിയെ അവര്‍ പറഞ്ഞു.

ഇന്നലത്തെ സംഭവത്തെ പറ്റിയായിരിക്കണം അവര്‍ക്ക് സംസാരിക്കേണ്ടിയിരുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഞാന്‍ നിശബ്ദത തുടര്‍ന്നതെയുള്ളൂ. പക്ഷേ ഞാന്‍ തലകുലുക്കി.ഉമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു. “മോനെ എനിക്ക് നിന്നോട് എന്താണ് പറയേണ്ടത് എന്നറിയില്ല. ക്ഷമിക്ക് നീ. ഇന്നലത്തെ കാര്യം നീ മറന്നുകള. ഉമ്മയോട് മോന്‍ ക്ഷമിക്ക്. ഇനി അതുപോലെ ഒന്നും ഉണ്ടാവില്ല. എന്താ പറയേണ്ടത് എന്ന് എനിക്കറിയില്ല. നീ മനസ്സില്‍ ഒന്നും വെക്കരുത്. ഉമ്മയെ പറ്റി മോശമായി ഒന്നും ചിന്തിക്കരുത്.”
എനിക്കും വിഷമമായി. ഉമ്മയുടെ മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത വിഷമം ഉണ്ട് എന്നെനിക്ക് തോന്നി.
“ഉമ്മ. എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. എന്നെ ഓര്‍ത്ത് ഉമ്മ പേടിക്കണ്ട. ആരും അറിയാന്‍ ഒന്നും പോകുന്നില്ല. ഉപ്പ ഇല്ലാത്തതിന്റെ വിഷമം എന്തെരെ ഉണ്ട് എന്നെനിക്കറിയാം. അതൊക്കെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ഏജ് ഒക്കെ എനിക്കുണ്ട്. ഉമ്മ ഇപ്പഴും ചെറുപ്പമാണ്. സുന്ദരിയാണ്. ഇപ്പം മൂന്ന്‍ കൊല്ലം ആയില്ലേ ഉപ്പ പോയിട്ട്? മൂന്ന്‍ കൊല്ലം ഉമ്മ ആണുങ്ങളെ ...മനസ്സിലായില്ലേ ഞാന്‍ പറയാന്‍ വന്നത്? എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതേം ഒക്കെ ഇരിക്കുന്നത് എന്തിനാ? ഉമ്മ നോര്‍മ്മല്‍ ആയി ബീഹേവ് ചെയ്യ്‌. ഇങ്ങനെ മിണ്ടാതേം പേടിച്ചും നിന്നാ ഇത്തയ്ക്ക് എന്തേലും ഡൌട്ട് അടിക്കും. ഉമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പെരുമാറ്. ഉമ്മ തെറ്റ് ഒന്നും ചെയ്തില്ല.ശരിക്കും ഞാന്‍ അല്ലേ സോറി പറയേണ്ടേ? ഞാനല്ലേ കതക് മുട്ടി വിളിക്കാതെ അകത്തേക്ക് കേറി വന്നത്?”
എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ ഉമ്മയുടെ ഭാവം മാറ്റി. മുഖത്ത് സന്തോഷം വിടര്‍ന്നു. അവര്‍