Chapter Title : ഉഷ്ണനൃത്തം [സ്മിത]

പ്രിയങ്കയും തല ചെരിച്ചു നോക്കി.

അവിടെ നിന്ന് ആരോ ഓടിയകന്നു പോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.

പ്രിയങ്ക നിലത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.

"ഈശോയെ അതാരാ മാത്തപ്പൻ ചേട്ടാ?"

"സോണിയ, നിന്റെ മോള്!"

മാത്തപ്പൻ വല്ലായ്മയോടെ പറഞ്ഞു. "എന്റെ ഈശോയെ..."

പെട്ടെന്ന് വസ്ത്രങ്ങൾ എടുത്തണിഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രിയങ്ക പിറുപിറുത്തു.

"കുഴപ്പം ആകുവോടീ?"

ഡ്രസ്സ് തിരികെ ധരിച്ചുകൊണ്ട് മാത്തപ്പൻ ചോദിച്ചു

"മാത്തപ്പൻ ചേട്ടൻ ഇപ്പം പോ,"

അവൾ പറഞ്ഞു.

മാത്തപ്പൻ ചായ്പ്പിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവരുമ്പോൾ സോണിയ ഗേറ്റിനടുത്ത് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.

ഇളിഭ്യനായി അയാൾ അവളെ നോക്കി.

"എന്താ അങ്കിളേ ഒരു ചമ്മൽ?"

അവൾ ചോദിച്ചു.

"മോളെ അത്...!"

"മോളെ അത്!"

അവൾ ചിരിച്ചു.

"അങ്കിള് ജിമ്മിൽ പോകുന്നുണ്ടോ?"

അയാളുടെ ദേഹത്തേക്ക് നോക്കി അവൾ തിരക്കി.

"ഇല്ല..എന്താ മോളെ?"

"അല്ല ഒരാളെയൊക്കെ ഇത്ര ഈസിയായി കുറെ നേരമൊക്കെ പൊക്കിപ്പിടിച്ച് വായുവിൽ നിർത്തണമെങ്കിൽ ....നല്ല ജിം ഒക്കെ ..ആയിരിക്കണമല്ലോ...! അതും ചുമ്മാതെ എടുത്തു പിടിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയൊന്നും അല്ലല്ലോ..." അവളുടെ ചോദ്യത്തിന് മുമ്പിൽ മാത്തപ്പൻ ശരിക്കും ചമ്മി. "മോളേ..പ്ലീസ് ..മോളാരോടും ഇത് പറയരുത്..." "ഒന്ന് പോ അങ്കിളേ,"

അവൾ പരിഹാസം നിഴലിക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"എന്റെ മമ്മിയെ നാറ്റിക്കാൻ ഞാൻ തന്നെ മുന്നിട്ടിറങ്ങിമോ? ഇത് നല്ല കൂത്ത്! അങ്കിൾ ഏത് നാട്ടുകാരനാ?"

"ഓ! ശരിയാണല്ലോ..രക്ഷപ്പെട്ടു...ഞാനത് ഓർത്തില്ല..."

"എങ്ങനെ ഓർക്കും?"

സോണിയിൽ നിന്ന് പരിഹാസം ചുവയ്ക്കുന്ന വാക്കുകൾ വീണ്ടും പുറത്തേക്ക് വന്നു.

"പത്ത് അറുപത് കിലോയുള്ള ഒരു പെണ്ണുമ്പിള്ളയെ പുഷ്പ്പം പോലെ എടുത്തുപൊക്കി ഡപ്പാംകുത്ത് കളിക്കുമ്പം വേറെ എന്തേലും ഓർക്കുവോ?"

"പത്തറുപതോ?"

അയാൾ ചോദിച്ചു.

"അവടെ മൊലേം ചന്തീം മാത്രവൊണ്ട് ഒരമ്പത് കിലോ!"

അയാൾ ശബ്ദം കേൾപ്പിക്കാതെ പിറുപിറുത്തു.

"അങ്കിള് കിറി അനക്കീത്‌ എന്നെത്തിനാ എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല എന്ന് കരുതണ്ട..."

അവളുടെ സ്വരത്തിന് മൂർച്ഛയേറി.

"ഞാൻ കേട്ടു ...അത്..."

അയാൾ ജാള്യതയോടെ അവളെ നോക്കി.

"ഏയ് ഞാൻ പ്രത്യേകിച്ചോന്നും പറഞ്ഞില്ല..."

അയാൾ പറഞ്ഞു.

"ആഹ് അത് പോട്ടെ! മോൾ അവിടെ വന്നു നിൽക്കാൻ തുടങ്ങീട്ട് കൊറച്ച് സമയം ആയാരുന്നോ?"

അത് ചോദിച്ചപ്പോൾ തന്റെ അരക്കെട്ടിൽ അനക്കം വെക്കുന്ന വെക്കുന്നത് അയാളറിഞ്ഞു.