Chapter Title : വാൽസല്യം [പഴഞ്ചൻ]

ചേർന്ന് ആ കക്ഷത്തിൻെറ മണം മൂക്കിലേക്ക് ആവാഹിച്ചു... ആഹ്... എന്ത് നല്ല മണം...

“ എന്താടാ കണ്ണാ... നിനക്ക് അമ്മേടെ കക്ഷത്തിലെ മണം നല്ലോണം ഇഷ്ടപ്പെട്ടെന്ന് തോന്നുന്നു... “ അവൻെറ മുഖഭാവം കണ്ട് അവളിൽ കുസൃതി തോന്നി...

“ അതേ അമ്മേ... അമ്മ സന്തൂർ സോപ്പ് ഇട്ടാണോ കുളിക്കുന്നേ... നല്ല മണം... “ അവനൊന്ന് കൂടി മൂക്ക് വിടർത്തിയപ്പോൾ അവൾ കക്ഷം പൊക്കി അവൻെറ മൂക്കിനോട് അടുപ്പിച്ചു...

“ നിനക്കിഷ്ടോണോ സന്തൂറിൻെറ മണം... മണത്തോടാ കണ്ണാ... “ അവൻെറ കണ്ണടച്ച് സുഗന്ധം ആസ്വദിക്കുന്ന മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് അവനോട് വാൽസല്യം തോന്നി...

പാചകം തീർന്നതും അവളവനെ പൊക്കിയെടുത്ത് താഴെയിറക്കി പുറത്തേക്ക് നടന്നു... വരാന്തയിലെത്തിയപ്പോഴതാ കേശവൻ കേറി വരുന്നു...

“ ആഹാ... നീയിവനെ കുറിമുണ്ടൊക്കെ ഇടീച്ച് കുഞ്ഞാവയാക്കിയോ... എടി അവന് പതിനെട്ട് വയസ്സായി... വലിയ മുണ്ടൊന്നും ഇല്ലേടി അവന് ഉടുക്കാൻ... “ കേശവൻ ചിരിയടക്കുവാൻ പാടുപെട്ടു...

“ നിങ്ങൾ അധികമൊന്നും കളിയാക്കണ്ട കെട്ടോ... ഇവനേ എൻെറ കണ്ണനാ... അല്ലേ വാവേ... എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യും... “ സരസ്വതി കേശവനെ നോക്കി കൊഞ്ഞനം കുത്തിക്കൊണ്ട് കൃഷ്ണൻെറ താടിയിൽ പിടിച്ച് ആട്ടി അരുമയോടെ കൊഞ്ചിച്ചു...

“ ആഹാ... അവന് ചെല്ലപ്പേരുമിട്ടോ... കണ്ണൻ... കൊള്ളാമെടാ... നിനക്ക് ആ പേര് ചേരുന്നുണ്ട്... “ കേശവൻ അരമതിലിൽ ഇരുന്നു...

“ ഞാൻ അമ്മേടെ കുഞ്ഞാവയാ... അല്ലേ അമ്മേ... “ സരസ്വതിയെ കഴുത്തിലൂടെ വട്ടം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കൃഷ്ണൻ ചിണുങ്ങി... അവളവൻെറ വലതു കവിളിൽ ഉമ്മ കൊടുത്തു...

കേശവൻ ഓർത്തു... എത്രയോ നാളുകളായി അമ്മയായി കഴിഞ്ഞാൽ കുഞ്ഞിനെ എന്തൊക്കെ ചെയ്യണമെന്ന് സരസ്വതി മനസ്സിൽ കണക്കു കൂട്ടി വച്ചതായിരിക്കും ഇപ്പോൾ അവൾ കൃഷ്ണനോട് കാണിക്കുന്നത്...

അവൻ പക്ഷേ പതിനെട്ട് കഴിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ഒരു കൌമാരക്കാരനാണ്...

കൌമാരത്തിൽ നിന്ന് യ്യൌവ്വനത്തിലേക്ക് കാലൂന്നി നിൽക്കുന്ന പയ്യൻ...

കാണാനും ഭംഗിയുണ്ട്... പക്ഷേ കാഴ്ചയിൽ അത്രയും പ്രായം തോന്നിക്കുന്നില്ല...

സരസ്വതിയുടെ നിറഞ്ഞ ദേഹത്ത്...

എളിയിൽ കൈ ചുറ്റി അവൻ ചേർന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവളൊരു കുഞ്ഞിനെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നതു പോലെ തന്നെയാണ് കേശവന് തോന്നിയത്...

ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിന് അടുക്കളയോട് ചേർന്നുള്ള ഹാളിൽ കറുത്ത റെഡ് ഓക്സൈഡ് ഇട്ട് വട്ടത്തിലുള്ള മേശയുടെ ഒരു വശത്ത് കേശവനും മറുവശത്ത് സരസ്വതിയുടെ മടിയിൽ കൃഷ്ണനും ഇരുന്ന് ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നു...

“ സരസ്വതീ നീയവനെ വെറുതേ വിടെടി... ഇങ്ങനുണടോ ഒരമ്മയും മകനും... “ അവരുടെ സ്നേഹത്തിൽ അല്പം