Chapter Title : ?വാപ്പാന്റെ ദുഃഖവും ഷംനയുടെ സ്വപ്നവും? [ലൂസിഫർ]

മോളും കൂടിയങ്ങ് പോയാമതി, ഞാനില്ല.. ആ എരണം കെട്ട തള്ളയെ കണ്ടാൽ തന്നെ എനിക്ക് ചൊറിഞ്ഞ് കേറും."

തന്റെ ഉമ്മയേയാണവൾ എരണം കെട്ട തള്ളയെന്ന് വിളിച്ചത്. അബൂബക്കർ പല്ലുറുമ്മി.

ഈ രംഗം കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഷംന മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങിയത്. ഉമ്മ പറഞ്ഞത് അൽപം കൂടിപ്പോയെന്ന് അവൾക്കും തോന്നി. വല്ല്യുമ്മാനെ ഉമ്മാക്ക് കണ്ടൂടാ.. ഉമ്മാനെ വല്ല്യുമ്മാക്കും കണ്ടൂടാ.

"അല്ല ഉമ്മാ.. ഉമ്മയില്ലാതെ ചെന്നാൽ അവരൊക്കെ എന്ത് കരുതും.?" ഷംന വാപ്പാന്റെ സഹായത്തിനെത്തി.

"എനിക്ക് തലവേദനയാണെന്ന് പറഞ്ഞാ മതി.. എന്തായാലും അങ്ങോട്ടേക്ക് ഞാനില്ല." ജമീല കട്ടായം പറഞ്ഞു. ഇവര് പോയിട്ട് വേണം റഷീദിക്കയെ വിളിച്ചു വരുത്താൻ. അതിനും കൂടി വേണ്ടിയിട്ടായിരുന്നു അവൾ പോകുന്നില്ലാന്ന് വെച്ചത്.

ഈ സമയം മകളെ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു അബൂബക്കർ. ഇളം മഞ്ഞ നിറത്തിലുള്ള പുതിയ ചുരിദാറുമണിഞ്ഞ് സ്വർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നിറങ്ങി വന്ന ഹൂറിയേപോലെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്ന മകളെ കണ്ട് ഇമ പോലും അനങ്ങാൻ മടിച്ചു നിന്നു.

ദിനം പ്രതിയാണ് പെണ്ണിന്റെ മൊഞ്ച് കൂടി വരുന്നതെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി. തന്റെ അനുജത്തി ഫൗസിയാന്റെ ഫോട്ടോസ്റ്റാറ്റ് കോപ്പി തന്നെ പത്തുമാസം കൊണ്ട് അടിച്ചിറക്കിത്തന്ന കെട്ട്യോളോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത ഇഷ്ടമാണയാൾക്കപ്പോൾ തോന്നിയത്. അയാളുടെ ദേഷ്യം തണുത്തു.

ഇവളോട് തല്ലുകൂടി നിന്നാൽ സമയത്തിന് ബസ്സ് കിട്ടില്ല. ഇപ്പോൾ തന്നെ പത്തുമണി കഴിഞ്ഞു. മോളേം കൂട്ടി പോയാലോ എന്നയാൾ ചിന്തിച്ചു.

ഇന്ന് തന്റെ വാപ്പാന്റെ ആണ്ടാണ്. പന്ത്രണ്ട് മണിക്ക് മുമ്പെങ്കിലും തറവാട്ടിലെത്തേണ്ടതുണ്ട്. കെട്ട്യോളെ ഇവിടെ ഒറ്റക്കാക്കി പോകാനും പേടി. അടുത്തുള്ള ക്വോർട്ടേഴ്സിൽ മുഴുവൻ അന്യസംസ്ഥാന തൊഴിലാളികളാണ്. പാൽപായസമാണേലും ബംഗാളി നക്കിയാൽ തീർന്നില്ലേ..

അവള് വരുന്നില്ലെങ്കിൽ വരണ്ട.