Chapter Title : വാടാമുല്ലപ്പൂക്കൾ [രുദ്ര]

അയാളുടെ മരണം കാണാനാകാം ഇത്രയും നാൾ അച്ഛൻ അമ്മയെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കിത്... ഞാനും ഒരു വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയി ... പക്ഷെ എനിക്ക് പോകാൻ മുംബൈയ് സിറ്റി വിശാലമായി വിടർന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

അമ്മയുടെ മരണത്തിന്റെ അന്നും എല്ലാവരും പോയി കഴിഞ്ഞും അവൾ മാത്രം അവിടെ നിന്നു... പൊക്കുടേന്ന് ഉള്ള എന്റെ ചോദ്യത്തിന് ഞാനും ഒറ്റയ്ക്കാണ് എന്നായിരുന്നു മറുപടി... ഞാൻ അതും കേട്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു... ഇപ്പോൾ അതോർത്തു ഞാൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പശ്ചാത്തപിക്കുന്നു..

വീണ്ടും മുംബൈ നഗരത്തിൽ ചേക്കേറിയത് ഇനിയൊരു മടക്ക യാത്ര ഇല്ലെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു തന്നെയായിരുന്നു... വീണ്ടും തിരക്കുകളിൽ മുഴുകി... പെട്ടന്ന് ഒരു ദിവസം അതായത് ഇന്ന്, മൂന്നാല് മണിക്കൂർ മുൻപ് അറിയാത്ത ഒരു നമ്പറിൽ നിന്ന് എനിക്ക് കാൾ വന്നു.. രാത്രി പത്തുമണിക്ക്...

പതിവിന് വിപരീതമായി ഇന്ന് ആ ഫോൺ ശബ്‌ദിച്ചു..... "അമാലേട്ടാ ".....
" നാളെ മകരം ഒന്നാണ്... അമലേട്ടന്റെ പിറന്നാൾ .. ഞാൻ അമലേട്ടനെ കാണാൻ ഇവിടെ എത്തീട്ടുണ്ട്... "

പെട്ടന്ന് എനിക്ക് ദേഷ്യം ആണ് വന്നത്
" നിനക്ക് പ്രാന്താണോ... നീ എവിടെ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്... മര്യാദയ്ക്ക് തിരിച്ചു പൊക്കോ ... എനിക്ക് ആരെയും കാണണ്ട... "

" അയ്യോ... അമാലേട്ടാ എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ അറിഞ്ഞുട... ഭാഷപോലും അറിഞ്ഞുട... അമലേട്ടന് വേഗം റയിൽവേ സ്റ്റേഷൻ വാ... ഇവിടെ ആരൊക്കെയോ.... എനിക്ക് പേടി ആകുന്നു..."

വർധിച്ച ദേഷ്യത്തോടെ ആണ് റെയിൽവെ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയത്... സ്റ്റേഷനിൽ എത്തി പ്ലാറ്റഫോമിലേക്ക് ഓടി കയറി... അവളെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ല... വീണ്ടും സ്റ്റേഷനിൽ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും ഓടി... അവളെ കാണാനില്ല.... ദേഷ്യം പതിയെ പേടിയിലേക്ക് വഴിമാറി....

അവസാനം റെയിൽവേ സ്റ്റേഷന്റെ ഒഴിഞ്ഞ കോണിൽ അവളുടെ ബാഗുകൾ ഞാൻ കണ്ടു ഓടിച്ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട കാഴ്ച എന്റെ സകല നാഡീഞ്ഞരമ്പുകളേയും വിറപ്പിച്ചതായിരുന്നു.... പിച്ചക്കാരനെ പോലെ തോന്നുന്ന ഒരാൾ അവളുടെ കാലിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചിഴച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്നു .. തറയിൽ മുഴുവൻ രക്തം..... തല പൊട്ടി ചോര പോകുന്നു...

"ഇന്ദു......... " ഉറക്കെ അലറിക്കൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടി ചെന്നു.... .എനിക്ക് പിന്നെ പ്രാന്ത് പിടിച്ച