Chapter Title : വൈഗമാല [കൊമ്പൻ] [Updated]

അവിടെ ചവിട്ടാതെ പകരം അവന്റെ കഴുത്തിൽ തന്നെ ഷൂസിട്ട കാലുകൊണ്ട് അജിത് ചവിട്ടിമെതിച്ചു. അജിത്തിന്റെ ഉഗ്ര കോപം കണ്ടു ഭയന്നുകൊണ്ട് വൈഗ അജിത്തിനെ ചുറ്റിപിടിച്ചു.

“വേണ്ട അജിത്! പോകാം നമുക്ക്!!!!” ബോധം കെട്ടു കിടക്കുന്നടോമിയുടെയും ടോറിയുടെയും മൊബൈൽ രണ്ടും എടുത്തുകൊണ്ട് അജിത് അവരോടു പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങളെ രണ്ടും പൂട്ടാനുള്ള തെളിവ് ഇതിൽ തന്നെ കാണില്ലേ! നിങ്ങളെ രണ്ടിനേം കൊന്നിട്ട് കേസിന്റെ പിറകെ പോകുന്നതിലും നല്ലതല്ലേ ഇത്! അതുകൊണ്ട് മേലിൽ ഇതും പറഞ്ഞു ഞങ്ങളുടെ പിറകെ വന്നാൽ ഇതെടുത്തു പോലീസിൽ ഏല്പിക്കും കേട്ടല്ലോ!”

“അജിത് പ്ലീസ്!!!”

“മാന്യമായ തൊഴിലും ചെയ്തു ഈവിച്ചാൽ നിങ്ങള്ൾക്ക് കൊള്ളാം, എന്റെ ദാനമാണ് രണ്ടിന്റെയും ജീവൻ അത് മറക്കരുത്….” അജിത് അവന്റെ കാല് ടോറിയുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നുമെടുത്തുകൊണ്ട് കയ്യും മടക്കി നടന്നു. ഒപ്പം വൈഗയും.

കാറിൽ കയറിയതും വണ്ടിയോടിച്ചത് അജിത് ആയിരുന്നു. ടാറിട്ട റോഡിൽ നിന്നും ഇടതു വശത്തുള്ള ഉൾവഴിയിലേക്ക് അവൻ സ്റ്റിയറിങ് തിരിച്ചു. മഴ കാരണം വഴി നിറയെ ചളിയുണ്ടായിരുന്നു, ചളിയിൽ തെന്നാതെ വൈഗയെയും കൊണ്ട് കാർ വേഗം മുൻപോട്ട് പോയി. ആ ഇട റോഡിനു ഇരു സൈഡിലും ഒരാൾ പൊക്കത്തിൽ കറുത്ത ഇലകൾ നിറഞ്ഞ ചെടികൾ വള്ളികളോടപ്പം പടർന്നു പിടിച്ചു കിടക്കുന്നു. വൈഗ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അജിത്തിന്റെ കൈകോർത്തു പിടിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കുമ്പോ ഈ അബദ്ധത്തിൽ അജിത്തിനെ കൂടെ ബുധിമുട്ടിച്ചതിലുള്ള നിരാശയായിരുന്നു. അതെല്ലാം താണ്ടി കാർ ചെന്നു നിന്നത് വിജനമായ സ്‌കൂൾ ഗ്രൗണ്ടിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ജക്കാരണ്ട മരത്തിന്റെ ചോട്ടിലാണ്. ആരുടേയും കണ്ണുകൾക്കപ്പുറമായി ആ കാർ അവിടെ കിടന്നു. മഴ കോരി ചൊരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അജിത് തന്റെ ഫോൺ പോക്കറ്റിൽ നിന്നുമെടുത്തപ്പോൾ ഭാമയുടെ മിസ്ഡ് കാൾ, അവൻ ഭാമയെ ഫോൺ ചെയ്തതും ആദ്യ റിങ്ങിൽ തന്നെ ഭാമ ഫോണെടുത്തു.

“എവിടെയാണ് അജിത്. അമ്മയെ നീ കണ്ടോ?”

“കണ്ടു ….എന്റെ കൂടെയുണ്ട്… കൊടുക്കണോ ഞാൻ……” അജിത് വൈഗയോട് കണ്ണിലൂടെ ഭാമയോട് സംസാരിക്കുന്നോ എന്ന് ചോദിച്ചതും വൈഗ വേണ്ടാന്ന് തലയാട്ടി.

“ഞങ്ങളുടനെ വരാം! നിനക്ക് പേടിയുണ്ടോ തനിച്ചിരിക്കാൻ….?”

“ഉഹും….വേഗം വായോ!” ഭാമയതും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ കട്ടാക്കി.

“വൈഗ