Chapter Title : വൈരനിര്യാതനം 2 [Master]

പോലെ പെയ്യുകയാണ്. എന്റെ മനസ്സില്‍ ക്രൂരമായ ആഹ്ലാദം അലയടിച്ചു. അരയ്ക്ക് ചുറ്റും പൂറുണ്ട് എന്ന് ധരിച്ച് നിഗളിച്ച അവരാധിച്ചിമോള് കരയുന്നു! ഫോണിലൂടെ കടി മാറ്റാന്‍ ഉളുപ്പില്ലാതെ സംസാരിച്ചവള്‍, ഒരു നിസ്സാര പ്രശ്നത്തിന്റെ പേരില്‍ എന്നെ അപമാനിക്കാന്‍ ഒരുമ്പെട്ടവള്‍ കരയുന്നു! ഇതില്‍പ്പരം സന്തോഷം നല്‍കുന്ന ഒരു കാഴ്ചയുണ്ടോ? ആര്‍ത്തട്ടഹസിക്കാന്‍ തോന്നി എനിക്ക്. പക്ഷെ പാടില്ല. ഈ നില്‍കുന്ന പൂറിയെ എനിക്കെന്റെ വയലാക്കണം; ഉഴുതു മറിക്കണം എനിക്കിവളെ; അവളുടെ അഹന്ത നിറഞ്ഞ നോട്ടവും നടത്തവും! ഉള്ളിലെ ഉന്മാദം ലവലേശം മുഖത്ത് വരുത്താതെ ദുഃഖം നടിച്ച് ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റു.

“സ്റ്റെഫി...” ഞാന്‍ മൃദുവായ ശബ്ദത്തില്‍ അവളെ വിളിച്ചു. അവള്‍ പക്ഷെ ശിലപോലെ അങ്ങനെതന്നെ നില്‍ക്കുകയായിരുന്നു. “നീയത് കാണേണ്ടായിരുന്നു..ഛെ..എനിക്ക് അബദ്ധം പറ്റിപ്പോയി....” ഉള്ളില്‍ മൃഗീയമായി അട്ടഹസിച്ചുകൊണ്ട് പുറമേ ഞാന്‍ നിരാശ നടിച്ചു.

സ്റ്റെഫി മറുപടി നല്‍കിയില്ല. ഭര്‍ത്താവിനെപ്പറ്റിയുള്ള അവളുടെ എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളും ചിന്തകളും തകര്‍ന്നു തരിപ്പണമായതിന്റെ ഭാവം എനിക്ക് കൂടുതല്‍ ഹരം പകര്‍ന്നു.

“നിന്നോട് ഒരിക്കലും ഞാനിത് പറഞ്ഞില്ല; നിന്റെ ജീവിതം നശിക്കരുതല്ലോ എന്ന് കരുതി. എന്റെ വിവാഹം വേര്‍പിരിയാന്‍ കാരണം അവനായിരുന്നു; നിന്നെ വിവാഹം ചെയ്ത ശേഷവും അവന് അവളുമായി ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു..” കരുതലോടെ ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

സ്റ്റെഫി കണ്ണുകള്‍ തുടച്ചിട്ട് ദുര്‍ബ്ബലയെപ്പോലെ എന്നെ നോക്കി.

“സത്യമാണോ ചേട്ടാ.എന്നെ വിവാഹം ചെയ്ത ശേഷവും?” ഇടറിയ ശബ്ദത്തില്‍ അവള്‍ ചോദിച്ചു.

“സത്യം...നീ ഈ ഫോട്ടോകള്‍ കണ്ടിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഒരിക്കലും ഞാനിത് പറയുമായിരുന്നില്ല..അവന്‍ എന്നെയും നിന്നെയും വഞ്ചിച്ചു മോളെ....”

അവിശ്വസനീയതയോടെ എന്നെ നോക്കിയ സ്റ്റെഫിയുടെ മനോനിയന്ത്രണം പാടെ തെറ്റി; അവള്‍ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. കരഞ്ഞുകരഞ്ഞ്‌ അവള്‍ ഭിത്തിയിലൂടെ ഊര്‍ന്നു നിലത്തേക്കിരുന്നു.

“എന്നോടിങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ അയാള്‍ക്കെങ്ങനെ തോന്നി..അയാള്‍ക്ക് വേണ്ടി മാത്രം മനസും ശരീരവും കാത്തുസൂക്ഷിച്ച എന്നോട്..എനിക്കിനി ജീവിക്കണ്ട..എനിക്കിനി ജീവിക്കണ്ട...” അവള്‍ ഉറക്കെയുറക്കെ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പ്രലപിച്ചു. അവസാനം ബോധം പോയത് പോലെ അവള്‍ മലര്‍ന്നു വീണു. ടീഷര്‍ട്ട്