Chapter Title : വണ്ടിപ്രാന്തൻ [Vethalam]

പ്രായമായ ഒരാളും കൂടി ഇറങ്ങി വന്നു അതിന്റെ ഉടമസ്ഥൻ ആണെന്നു തോന്നുന്നു

എന്റെ ആശാനേ ഞങ്ങൾ എത്ര കാലമായി ഈ വണ്ടി തിരിച്ചു ചോദിക്കുന്നു ഇപ്പോഴെങ്കിലും തോന്നിയല്ലോ ഒന്നു വരാൻ അയാൾ ആശാന്റെ രണ്ടു കയ്യും ചേർത്ത് പിടിച്ചു കൊണ്ട് അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി

ഞാനും പുറകെ ചെന്നു

ഇതാരാ ഇത് മകനാണോ ആശാന്റെ?

ആശാൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല

എന്താടോ തന്റെ പേര്

ഗൗരി ദാസൻ

ഗൗരിദാസനറിയോ 25 വർഷം മുൻപ് ഈ ഷോറൂം തുടങ്ങുന്ന കാലത്ത് ഞങ്ങൾ ആദ്യം വിറ്റ വണ്ടിയാ ഇത്

ദാ ആ ഫോട്ടോ കണ്ടോ

ഭിത്തിയിൽ തൂക്കിയിരിക്കുന്ന വലിയൊരു ബ്ലാക്ക് ആൻഡ് വൈറ്റ് ഫോട്ടോ അതിൽ നല്ല സുന്ദരനും ചെറുപ്പക്കാരനുമായ ആശാൻ

താക്കോൽ വാങ്ങുന്നു

എത്രയോ തവണ ടാറ്റ കമ്പനി തന്നെ ഈ വണ്ടി തിരിച്ചു ചോദിച്ചതന്നറിയോ ഇപ്പോഴും ഈ വണ്ടിയുള്ള ഒരേ ഒരാൾ ഈ ആശാനാ അതിന്റെ ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ആദ്യമായിട്ടാ ഞാനും വേറെ ഒരാളെ കാണുന്നത്

ആ കിടക്കുന്നത് വെറുമൊരു ലോറിയല്ലടോ ഇയാളുടെ പ്രാണനാ

ആശാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ നിൽക്കുകയാണ്

ആ മനസ്സിൽ ഒരു അഗ്നിപർവ്വതം എരിയുകയായിരുന്നു എന്നപ്പോഴാണ് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്

ഞാനാ തോളിൽ പതിയെ കൈ വെച്ചു

ആശാൻ മുഖം തിരിച്ചു എന്നെയൊന്നു നോക്കി പൊതുവെ ചുവന്ന കണ്ണുകൾക്ക് ചോര നിറം ആ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു

വേണ്ടാ ആശാനേ നമ്മുടെ മുത്തിനെ നമുക്ക് കൊടുക്കണ്ടാ വാ നമുക്ക് തിരിച്ചു പോവാം ഞാനാ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു

നീ പോയി നിനക്കിഷ്ട്ടപെട്ട വണ്ടിയെടുത്ത് ഓടിച്ചിട്ട് വാടാ

ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ